حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ عَبْدِ الْوَهَّابِ بْنِ الْوَرْدِ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ قَالَ كَتَبَ مُعَاوِيَةُ إِلَى عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ رضى الله عنها أَنِ اكْتُبِي إِلَىَّ كِتَابًا تُوصِينِي فِيهِ وَلاَ تُكْثِرِي عَلَىَّ . فَكَتَبَتْ عَائِشَةُ رضى الله عنها إِلَى مُعَاوِيَةَ سَلاَمٌ عَلَيْكَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنِ الْتَمَسَ رِضَاءَ اللَّهِ بِسَخَطِ النَّاسِ كَفَاهُ اللَّهُ مُؤْنَةَ النَّاسِ وَمَنِ الْتَمَسَ رِضَاءَ النَّاسِ بِسَخَطِ اللَّهِ وَكَلَهُ اللَّهُ إِلَى النَّاسِ " . وَالسَّلاَمُ عَلَيْكَ . حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا كَتَبَتْ إِلَى مُعَاوِيَةَ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ بِمَعْنَاهُ وَلَمْ يَرْفَعْهُ .
Бизга Сувайд ибн Наср ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибнул-Муборак хабар берди, Абдулваҳҳоб ибнул-Варддан, у Мадина аҳлидан бўлган бир кишидан (ривоят қилди), у деди: Муовия Оиша — уммул-муъминин (розияллаҳу анҳо)га: «Менга (насиҳат) ёзадиган бир мактуб ёз, лекин мен учун (гапни) кўпайтирма,» деб ёзди. Шунда Оиша (розияллаҳу анҳо) Муовияга (шундай) ёзди: «Ассалому алайка. Аммо баъд: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деяётганларини эшитганман: Ким одамларнинг ғазабини (кўтариб) Аллаҳнинг розилигини изласа, Аллаҳ унга одамларнинг (шаррини) кифоя қилади; ким Аллаҳнинг ғазабини (кўтариб) одамларнинг розилигини изласа, Аллаҳ уни одамларга топшириб қўяди. Вассалому алайка.» Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Юсуф ривоят қилди, Суфён ас-Саврийдан, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), у Муовияга (мактуб) ёзган; сўнг ҳадисни маъноси билан зикр қилди, лекин уни (Набийга) кўтармади.