1701-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Мусофир намози
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ بُدَيْلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ، قَالَ كُنْتُ شَاكِيًا بِفَارِسَ فَكُنْتُ أُصَلِّي قَاعِدًا فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ عَائِشَةَ فَقَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي لَيْلاً طَوِيلاً قَائِمًا . فَذَكَرَ الْحَدِيثَ .
Абдуллаҳ ибн Шақиқ айтди: Мен Форсда (касал бўлиб) шикоятли (оғриб) эдим, бас ўтириб намоз ўқир эдим; шу ҳақда Оишадан сўрадим. У: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) узоқ кечани тикка туриб ўқир эди» деди — кейин ҳадисни (тўлиқ) зикр қилди.