حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلاَةَ الْخَوْفِ بِإِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ رَكْعَةً وَالطَّائِفَةُ الأُخْرَى مُوَاجِهَةُ الْعَدُوِّ ثُمَّ انْصَرَفُوا وَقَامُوا فِي مَقَامِ أَصْحَابِهِمْ مُقْبِلِينَ عَلَى الْعَدُوِّ وَجَاءَ أُولَئِكَ ثُمَّ صَلَّى بِهِمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَكْعَةً ثُمَّ سَلَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَضَى هَؤُلاَءِ رَكْعَةً وَهَؤُلاَءِ رَكْعَةً .
Ибн Умар айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хавф намозини икки гуруҳнинг бирига бир ракат (қилиб) ўқиди — иккинчи гуруҳ душманга юзланган (кутиб турган) эди; кейин улар (биринчилар) бурилиб, ўз шерикларининг ўрнида — душманга юзланган ҳолда — турди; ва улар (иккинчилар) келди; кейин Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга (ҳам) бир ракат ўқиди, кейин Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) салом берди; кейин булар бир ракат, анавилар (ҳам) бир ракат (ўзлари) қазо қилди.