وَحَدَّثَنِي أَبُو الرَّبِيعِ الزَّهْرَانِيُّ، وَأَبُو كَامِلٍ فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ الْجَحْدَرِيُّ - وَاللَّفْظُ لأَبِي كَامِلٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - وَهُوَ ابْنُ زَيْدٍ عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ أَبِي، هُرَيْرَةَ أَنَّ امْرَأَةً، سَوْدَاءَ كَانَتْ تَقُمُّ الْمَسْجِدَ - أَوْ شَابًّا - فَفَقَدَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَ عَنْهَا - أَوْ عَنْهُ - فَقَالُوا مَاتَ . قَالَ " أَفَلاَ كُنْتُمْ آذَنْتُمُونِي " . قَالَ فَكَأَنَّهُمْ صَغَّرُوا أَمْرَهَا - أَوْ أَمْرَهُ - فَقَالَ " دُلُّونِي عَلَى قَبْرِهِ " . فَدَلُّوهُ فَصَلَّى عَلَيْهَا ثُمَّ قَالَ " إِنَّ هَذِهِ الْقُبُورَ مَمْلُوءَةٌ ظُلْمَةً عَلَى أَهْلِهَا وَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُنَوِّرُهَا لَهُمْ بِصَلاَتِي عَلَيْهِمْ " .
Абу Ҳурайра (ривоят қилди)ки: Бир қора аёл — ёки йигит — масжидни супурар эди; бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни топмади (йўқлигини сезди) ва ундан сўради; улар: «Вафот этди» дедилар. У: «Менга билдирмадингизларми?» деди. (Ровий:) Гўё улар унинг ишини кичик (арзимас) деб ўйладилар. У: «Мени унинг қабрига бошланглар (кўрсатинглар)» деди. Бас унга (қабрини) кўрсатдилар; у унга намоз ўқиди, кейин: «Албатта бу қабрлар — аҳлига (ичидагиларга) зулмат (қоронғулик) билан тўлдир; ва албатта Аллаҳ азза ва жалла менинг уларга (ўқиган) намозим сабабли уларга уни (қабрни) нурлантиради» деди.