حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ ابْنِ أَفْلَحَ، عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ، مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ حُنَيْنٍ، فَلَمَّا الْتَقَيْنَا كَانَتْ لِلْمُسْلِمِينَ جَوْلَةٌ، فَرَأَيْتُ رَجُلاً مِنَ الْمُشْرِكِينَ عَلاَ رَجُلاً مِنَ الْمُسْلِمِينَ، فَاسْتَدَرْتُ حَتَّى أَتَيْتُهُ مِنْ وَرَائِهِ حَتَّى ضَرَبْتُهُ بِالسَّيْفِ عَلَى حَبْلِ عَاتِقِهِ، فَأَقْبَلَ عَلَىَّ فَضَمَّنِي ضَمَّةً وَجَدْتُ مِنْهَا رِيحَ الْمَوْتِ، ثُمَّ أَدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَأَرْسَلَنِي، فَلَحِقْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَقُلْتُ مَا بَالُ النَّاسِ قَالَ أَمْرُ اللَّهِ، ثُمَّ إِنَّ النَّاسَ رَجَعُوا، وَجَلَسَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَنْ قَتَلَ قَتِيلاً لَهُ عَلَيْهِ بَيِّنَةٌ فَلَهُ سَلَبُهُ ". فَقُمْتُ فَقُلْتُ مَنْ يَشْهَدُ لِي ثُمَّ جَلَسْتُ ثُمَّ قَالَ " مَنْ قَتَلَ قَتِيلاً لَهُ عَلَيْهِ بَيِّنَةٌ فَلَهُ سَلَبُهُ " فَقُمْتُ فَقُلْتُ مَنْ يَشْهَدُ لِي ثُمَّ جَلَسْتُ، ثُمَّ قَالَ الثَّالِثَةَ مِثْلَهُ فَقَالَ رَجُلٌ صَدَقَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَسَلَبُهُ عِنْدِي فَأَرْضِهِ عَنِّي. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ رضى الله عنه لاَهَا اللَّهِ إِذًا يَعْمِدُ إِلَى أَسَدٍ مِنْ أُسْدِ اللَّهِ يُقَاتِلُ عَنِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم يُعْطِيكَ سَلَبَهُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " صَدَقَ ". فَأَعْطَاهُ فَبِعْتُ الدِّرْعَ، فَابْتَعْتُ بِهِ مَخْرِفًا فِي بَنِي سَلِمَةَ، فَإِنَّهُ لأَوَّلُ مَالٍ تَأَثَّلْتُهُ فِي الإِسْلاَمِ.
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, Яҳё ибн Саъиддан, Ибн Афлаҳдан, Абу Муҳаммаддан — Абу Қатоданинг озод қилган қули — Абу Қатода розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Ҳунайн йили (жангга) чиқдик. Тўқнашганимизда, мусулмонларда бир паришонлик (чекиниш) бўлди. Мен мушриклардан бир кишини мусулмонлардан бир кишини босиб (устун) келганини кўрдим. Мен айланиб, унинг ортидан келдим ва қилич билан унинг елка томирига урдим. У менга (ўгирилиб) юзланиб, мени шундай қучдики (сиқдики), ундан ўлим ҳидини ҳис қилдим. Сўнг унга ўлим етди ва мени қўйиб юборди. Мен Умар ибн Хаттобга етиб: «Одамларга нима бўлди?», дедим. У: «Аллаҳнинг амри», деди. Сўнг одамлар қайтдилар (жамландилар), Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўтирди ва: «Ким бирон ўлдирилганни ўлдирган бўлса ва унга (буни исботлайдиган) ҳужжати бўлса, унинг ўлжаси уникидир», деди. Мен туриб: «Мен учун ким гувоҳлик беради?», дедим, сўнг ўтирдим. Кейин у яна: «Ким бирон ўлдирилганни ўлдирган бўлса ва ҳужжати бўлса, унинг ўлжаси уникидир», деди. Мен туриб: «Мен учун ким гувоҳлик беради?», дедим, сўнг ўтирдим. Кейин у учинчи марта худди шундай деди. Шунда бир киши: «Тўғри (айтди), эй Расулуллаҳ, унинг ўлжаси менинг ҳузуримда, уни мендан рози қилиб бер (ўлжани унга бермай, менга қолдир)», деди. Абу Бакр Сиддиқ розияллаҳу анҳу: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, ундоқ бўлмайди! Аллаҳнинг шерларидан бир шер — Аллаҳ ва Расули соллаллаҳу алайҳи васаллам йўлида жанг қилувчини (қолдириб), сенга унинг ўлжасини берармиди?!», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «(Абу Бакр) рост айтди», деди ва уни (ўлжани) унга (Абу Қатодага) берди. Мен совутни сотдим ва у билан Бану Салимада бир боғ (хурмозор) сотиб олдим. Мана шу — мен Исломда жамлаган илк мол эди.