حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ، عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ بَيْنَا أَنَا وَاقِفٌ، فِي الصَّفِّ يَوْمَ بَدْرٍ فَنَظَرْتُ عَنْ يَمِينِي، وَشِمَالِي، فَإِذَا أَنَا بِغُلاَمَيْنِ، مِنَ الأَنْصَارِ حَدِيثَةٍ أَسْنَانُهُمَا، تَمَنَّيْتُ أَنْ أَكُونَ بَيْنَ أَضْلَعَ مِنْهُمَا، فَغَمَزَنِي أَحَدُهُمَا فَقَالَ يَا عَمِّ، هَلْ تَعْرِفُ أَبَا جَهْلٍ قُلْتُ نَعَمْ، مَا حَاجَتُكَ إِلَيْهِ يَا ابْنَ أَخِي قَالَ أُخْبِرْتُ أَنَّهُ يَسُبُّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَئِنْ رَأَيْتُهُ لاَ يُفَارِقُ سَوَادِي سَوَادَهُ حَتَّى يَمُوتَ الأَعْجَلُ مِنَّا. فَتَعَجَّبْتُ لِذَلِكَ، فَغَمَزَنِي الآخَرُ فَقَالَ لِي مِثْلَهَا، فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ نَظَرْتُ إِلَى أَبِي جَهْلٍ يَجُولُ فِي النَّاسِ، قُلْتُ أَلاَ إِنَّ هَذَا صَاحِبُكُمَا الَّذِي سَأَلْتُمَانِي. فَابْتَدَرَاهُ بِسَيْفَيْهِمَا فَضَرَبَاهُ حَتَّى قَتَلاَهُ، ثُمَّ انْصَرَفَا إِلَى رَسُولِ اللَّهُ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَاهُ فَقَالَ " أَيُّكُمَا قَتَلَهُ ". قَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَنَا قَتَلْتُهُ. فَقَالَ " هَلْ مَسَحْتُمَا سَيْفَيْكُمَا ". قَالاَ لاَ. فَنَظَرَ فِي السَّيْفَيْنِ فَقَالَ " كِلاَكُمَا قَتَلَهُ ". سَلَبُهُ لِمُعَاذِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ. وَكَانَا مُعَاذَ ابْنَ عَفْرَاءَ وَمُعَاذَ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ. قَالَ مُحَمَّدٌ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمَ أَبَاهُ (عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ)
Мусаддад бизга айтди, Юсуф ибнул-Можишун бизга айтди, Солиҳ ибн Иброҳим ибн Абдураҳмон ибн Авфдан, отасидан, бобосидан, у деди: Мен Бадр куни сафда турганимда, ўнг ва чап тарафимга қарадим, бирдан ансорлардан икки ёш ўсмир ўртасида (турибман). Мен улардан кўра кучлироқ (кишилар) орасида бўлишни орзу қилдим. Шунда улардан бири мени нуқиб: «Эй амаки, Абу Жаҳлни танайсанми?», деди. Мен: «Ҳа, унга сенга нима ҳожат, эй жиян?», дедим. У: «Менга айтилдики, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни сўкар эмиш. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, агар уни кўрсам, менинг қорам унинг қорамидан ажралмайди (қўйиб юбормайман), токи иккимиздан энг ажали етгани ўлгунча», деди. Мен бунга ажабландим. Кейин иккинчиси ҳам мени нуқиб, менга худди шундай деди. Кўп ўтмай мен Абу Жаҳлнинг одамлар орасида айланиб юрганини кўрдим. Мен: «Мана, бу сизлар мендан сўраган шерингиздир», дедим. Шунда улар иккиси қиличлари билан унга ҳужум қилиб, уни урдилар, токи ўлдирдилар. Сўнг улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига қайтиб, унга хабар бердилар. У: «Қайсингиз уни ўлдирди?», деди. Ҳар бири: «Мен уни ўлдирдим», деди. У: «Қиличларингизни артдингизми?», деди. Улар: «Йўқ», дедилар. У икки қиличга қаради ва: «Иккалангиз ҳам уни ўлдирдингиз», деди. Унинг ўлжаси Муоз ибн Амр ибнул-Жамуҳга (берилди). Улар иккиси Муоз ибн Афро ва Муоз ибн Амр ибнул-Жамуҳ эди. Муҳаммад деди: Юсуф Солиҳни ва отаси Иброҳимни (Абдураҳмон ибн Авф набирасини) эшитди.