حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى التَّمِيمِيُّ، أَخْبَرَنَا يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ، عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، أَنَّهُ قَالَ بَيْنَا أَنَا وَاقِفٌ، فِي الصَّفِّ يَوْمَ بَدْرٍ نَظَرْتُ عَنْ يَمِينِي، وَشِمَالِي، فَإِذَا أَنَا بَيْنَ، غُلاَمَيْنِ مِنَ الأَنْصَارِ حَدِيثَةٍ أَسْنَانُهُمَا تَمَنَّيْتُ لَوْ كُنْتُ بَيْنَ أَضْلَعَ مِنْهُمَا فَغَمَزَنِي أَحَدُهُمَا . فَقَالَ يَا عَمِّ هَلْ تَعْرِفُ أَبَا جَهْلٍ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ وَمَا حَاجَتُكَ إِلَيْهِ يَا ابْنَ أَخِي قَالَ أُخْبِرْتُ أَنَّهُ يَسُبُّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَئِنْ رَأَيْتُهُ لاَ يُفَارِقُ سَوَادِي سَوَادَهُ حَتَّى يَمُوتَ الأَعْجَلُ مِنَّا . قَالَ فَتَعَجَّبْتُ لِذَلِكَ فَغَمَزَنِي الآخَرُ فَقَالَ مِثْلَهَا - قَالَ - فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ نَظَرْتُ إِلَى أَبِي جَهْلٍ يَزُولُ فِي النَّاسِ فَقُلْتُ أَلاَ تَرَيَانِ هَذَا صَاحِبُكُمَا الَّذِي تَسْأَلاَنِ عَنْهُ قَالَ فَابْتَدَرَاهُ فَضَرَبَاهُ بِسَيْفَيْهِمَا حَتَّى قَتَلاَهُ ثُمَّ انْصَرَفَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَاهُ . فَقَالَ " أَيُّكُمَا قَتَلَهُ " . فَقَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَنَا قَتَلْتُ . فَقَالَ " هَلْ مَسَحْتُمَا سَيْفَيْكُمَا " . قَالاَ لاَ . فَنَظَرَ فِي السَّيْفَيْنِ فَقَالَ " كِلاَكُمَا قَتَلَهُ " . وَقَضَى بِسَلَبِهِ لِمُعَاذِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَالرَّجُلاَنِ مُعَاذُ بْنُ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَمُعَاذُ ابْنُ عَفْرَاءَ .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ат-Тамимий ривоят қилди, бизга Юсуф ибнул-Можишун хабар берди, у Солиҳ ибн Иброҳим ибн Абдурраҳмон ибн Авфдан, у отасидан, у Абдурраҳмон ибн Авфдан ривоят қилдики, у деди: Бадр кунида саф ичида турган пайтимда ўнг ва чап томонимга қарадим, шунда ўзимни ансорлардан икки ёш йигит орасида кўрдим. Улардан кучлироқ кишилар орасида бўлишни орзу қилдим. Шунда улардан бири мени нуқиб: «Эй амаки, Абу Жаҳлни танийсанми?» деди. Мен: «Ҳа, лекин сенга ундан нима керак, эй жияним?» дедим. У: «Менга унинг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни сўкиши хабар берилди. Жоним Қўлида бўлган Зотга қасамки, агар уни кўрсам, гавдам унинг гавдасидан ажралмайди, то иккимиздан ажали яқинроғи ўлгунча», деди. Мен бунга таажжубландим. Сўнг иккинчиси ҳам мени нуқиб, худди шундай деди. Кўп ўтмай мен Абу Жаҳлни одамлар орасида юриб турганини кўрдим ва: «Мана, сиз сўраётган шеригингиз шу эмасми?» дедим. Шунда улар унга отилиб, қиличлари билан уриб, уни ўлдирдилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қайтиб, хабар бердилар. У: «Қайсингиз уни ўлдирдингиз?» деди. Уларнинг ҳар бири: «Мен ўлдирдим», деди. У: «Қиличларингизни артдингизми?» деди. Улар: «Йўқ», дедилар. Сўнг у икки қиличга қаради ва: «Иккалангиз уни ўлдирдингиз», деди. Унинг ўлжасини Муоз ибн Амр ибнул-Жамуҳга ҳукм қилди. Бу икки киши Муоз ибн Амр ибнул-Жамуҳ ва Муоз ибн Афро эди.