حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، خُشَيْشُ بْنُ أَصْرَمَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِابْنِ صَائِدٍ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فِيهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهُوَ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَهُوَ غُلاَمٌ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ " أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ " . قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ . ثُمَّ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " آمَنْتُ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ " . ثُمَّ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا يَأْتِيكَ " . قَالَ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ . فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ " . ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي قَدْ خَبَّأْتُ لَكَ خَبِيئَةً " . وَخَبَّأَ لَهُ { يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ } قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ " . فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنْ يَكُنْ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ " . يَعْنِي الدَّجَّالَ " وَإِلاَّ يَكُنْ هُوَ فَلاَ خَيْرَ فِي قَتْلِهِ " .
Бизга Абу Осим Хушайш ибн Асрам ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар хабар берди, у аз-Зуҳрийдан, у Солимдан, у Ибн Умардан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларидан бир гуруҳ билан — улар орасида Умар ибн ал-Хаттоб ҳам бор эди — Ибн Соиднинг ёнидан ўтдилар. У Бану Мағола қалъаси ёнида болалар билан ўйнаётган эди, у ҳали бола эди. У сезмади, ҳатто Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қўллари билан орқасига урдилар, сўнг дедилар: «Мен Аллаҳнинг Расули эканимга гувоҳлик берасанми?» Ибн Сайёд унга қаради ва: «Мен сенинг уммийлар Расули эканингга гувоҳлик бераман», деди. Сўнг Ибн Сайёд Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга: «Сен менинг Аллаҳнинг Расули эканимга гувоҳлик берасанми?» деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Мен Аллаҳга ва унинг Расулларига иймон келтирдим», дедилар. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Сенга нима келади?» дедилар. У: «Менга рост ва ёлғончи келади», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Сенга иш чалкаштириб юборилибди», дедилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мен сен учун бир нарсани яширдим», дедилар. Ва унга ‹Осмон очиқ-ойдин тутун билан келадиган кунни (кут)› (оятини) яширдилар. Ибн Сайёд: «У — духх (тутун)», деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Йўқол, сен ўз ўлчовингдан ўтолмайсан», дедилар. Шунда Умар: «Эй Расулуллаҳ, менга рухсат беринг, бошини узиб ташлайман», деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Агар у ўша (Дажжол) бўлса, сен унга ғолиб қилинмайсан, агар у ўша бўлмаса, уни ўлдиришингда яхшилик йўқ», дедилар.