حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، - وَاللَّفْظُ لِعُثْمَانَ - قَالَ إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا وَقَالَ، عُثْمَانُ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَمَرَرْنَا بِصِبْيَانٍ فِيهِمُ ابْنُ صَيَّادٍ فَفَرَّ الصِّبْيَانُ وَجَلَسَ ابْنُ صَيَّادٍ فَكَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَرِهَ ذَلِكَ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " تَرِبَتْ يَدَاكَ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ " . فَقَالَ لاَ . بَلْ تَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ . فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ذَرْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ حَتَّى أَقْتُلَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنْ يَكُنِ الَّذِي تَرَى فَلَنْ تَسْتَطِيعَ قَتْلَهُ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ва Ишоқ ибн Иброҳим — матн Усмонники — ривоят қилди; Ишоқ: хабар берди, деди, Усмон эса: бизга Жарир ал-Аъмашдан, у Абу Воилдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди, деди. Абдуллаҳ: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга эдик, бир гуруҳ болалар ёнидан ўтдик, улар ичида Ибн Сайёд ҳам бор эди. Болалар қочиб кетишди, Ибн Сайёд эса ўтириб қолди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бундан хуш бўлмагандек бўлдилар ва унга: «Қўлларинг тупроқ бўлсин, мен Аллаҳнинг Расули эканимга гувоҳлик берасанми?» дедилар. У: Йўқ, балки сен мен Аллаҳнинг расули эканимга гувоҳлик бер, деди. Шунда Умар ибн ал-Хаттоб: Эй Аллаҳнинг Расули, мени қўйинг, уни ўлдирай, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Агар у сен гумон қилаётган киши бўлса, уни ўлдиришга қодир бўлмайсан», дедилар, деди.