حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِابْنِ صَيَّادٍ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فِيهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهُوَ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَهُوَ غُلاَمٌ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ " أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ " . فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ . ثُمَّ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنْتَ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ " . ثُمَّ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا يَأْتِيكَ " . قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ " . ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا " . وَخَبَأَ لَهُ : (يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ ) فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ " . قَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنْ يَكُ حَقًّا فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ وَإِنْ لاَ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ " . قَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ يَعْنِي الدَّجَّالَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ хабар берди, бизга Маъмар хабар берди, у Зуҳрийдан, у Солимдан, у Ибн Умардан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саҳобаларидан бир гуруҳ — уларнинг ичида Умар ибнул-Хаттоб ҳам бор эди — билан Ибн Сайёднинг ёнидан ўтдилар; у Бани Мағола қалъаси ёнида болалар билан ўйнаётган ўсмир эди. У (Расулуллаҳ келганини) сезмади, ҳатто Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўллари билан унинг елкасига уриб: «Мен Аллаҳнинг расули эканимга гувоҳлик берасанми?» дедилар. Ибн Сайёд унга қараб: «Мен сенинг уммийлар (саводсизлар)нинг расули эканингга гувоҳлик бераман,» деди. Сўнг Ибн Сайёд Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Сен менинг Аллаҳнинг расули эканимга гувоҳлик берасанми?» деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мен Аллаҳга ва Унинг расулларига иймон келтирдим,» дедилар. Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сенга нима келади?» дедилар. Ибн Сайёд: «Менга бир ростгўй ва бир ёлғончи келади,» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сенга иш чалкаштириб қўйилган,» дедилар. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мен сен учун бир (сўз) яширдим,» дедилар. Улар у учун: «Осмон очиқ-ойдин тутун келтирадиган кунни (кутгинки)...» (Духон сураси, 10) (оятини) яширган эдилар. Ибн Сайёд: «У «духх» (тутун)дир,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Йўқол! Сен ҳеч қачон ўз миқдорингдан ўтолмайсан,» дедилар. Умар: «Ё Расулуллаҳ, менга рухсат беринг, унинг бўйнини урай,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Агар у (Дажжол) бўлса, сен унга мусаллат қилинмайсан; агар у (Дажжол) бўлмаса, уни ўлдиришингда сен учун ҳеч қандай яхшилик йўқ,» дедилар. Абдурраззоқ деди: у (Расулуллаҳ) Дажжолни назарда тутдилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.