حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاوِيَةَ الْجُمَحِيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَمْكُثُ أَبُو الدَّجَّالِ وَأُمُّهُ ثَلاَثِينَ عَامًا لاَ يُولَدُ لَهُمَا وَلَدٌ ثُمَّ يُولَدُ لَهُمَا غُلاَمٌ أَعْوَرُ أَضَرُّ شَيْءٍ وَأَقَلُّهُ مَنْفَعَةً تَنَامُ عَيْنَاهُ وَلاَ يَنَامُ قَلْبُهُ " . ثُمَّ نَعَتَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَبَوَيْهِ فَقَالَ " أَبُوهُ طِوَالٌ ضَرْبُ اللَّحْمِ كَأَنَّ أَنْفَهُ مِنْقَارٌ وَأُمُّهُ امْرَأَةٌ فَرْضَاخِيَّةٌ طَوِيلَةُ الْيَدَيْنِ " . فَقَالَ أَبُو بَكْرَةَ فَسَمِعْنَا بِمَوْلُودٍ فِي الْيَهُودِ بِالْمَدِينَةِ فَذَهَبْتُ أَنَا وَالزُّبَيْرُ بْنُ الْعَوَّامِ حَتَّى دَخَلْنَا عَلَى أَبَوَيْهِ فَإِذَا نَعْتُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهِمَا فَقُلْنَا هَلْ لَكُمَا وَلَدٌ فَقَالاَ مَكَثْنَا ثَلاَثِينَ عَامًا لاَ يُولَدُ لَنَا وَلَدٌ ثُمَّ وُلِدَ لَنَا غُلاَمٌ أَعْوَرُ أَضَرُّ شَيْءٍ وَأَقَلُّهُ مَنْفَعَةً تَنَامُ عَيْنَاهُ وَلاَ يَنَامُ قَلْبُهُ . قَالَ فَخَرَجْنَا مِنْ عِنْدِهِمَا فَإِذَا هُوَ مُنْجَدِلٌ فِي الشَّمْسِ فِي قَطِيفَةٍ لَهُ وَلَهُ هَمْهَمَةٌ فَكَشَفَ عَنْ رَأْسِهِ فَقَالَ مَا قُلْتُمَا قُلْنَا وَهَلْ سَمِعْتَ مَا قُلْنَا قَالَ نَعَمْ تَنَامُ عَيْنَاىَ وَلاَ يَنَامُ قَلْبِي . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муовия ал-Жумаҳий ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама, Али ибн Зайддан, у Абдурраҳмон ибн Абу Бакрадан, у отасидан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Дажжолнинг отаси ва онаси ўттиз йил уларга фарзанд туғилмасдан турадилар, сўнг уларга бир кўзи кўр бола туғилади — энг зиёнли ва энг кам фойдали (мавжудот); кўзлари ухлайди-ю, қалби ухламайди,» дедилар. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга унинг ота-онасини таърифладилар-да: «Отаси новча, ориқ гавдали, бурни гўё (қуш) тумшуғидек (киши); онаси эса кенг-баҳайбат, қўллари узун аёлдир,» дедилар. Абу Бакра деди: Биз Мадинада яҳудийлар ичида бир бола туғилгани ҳақида эшитдик; шунда мен ва Зубайр ибнул-Аввом бориб, унинг ота-онаси ҳузурига кирдик — ана, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг таърифлари уларда (тўлиқ мавжуд) эди. Биз: «Сизларнинг фарзандингиз борми?» дедик. Улар: «Биз ўттиз йил фарзанд туғилмасдан турдик, сўнг бизга бир кўзи кўр бола туғилди — энг зиёнли ва энг кам фойдали (мавжудот); кўзлари ухлайди-ю, қалби ухламайди,» дедилар. (Абу Бакра) деди: Биз уларнинг олдидан чиқаётганимизда, ана, у (бола) ўзининг бир чопон (адёл)ига ўралиб, қуёшда ётган ва вағиллаб (нимадир) деяётган эди. У бошидан (чопонни) очиб: «Нима дединглар?» деди. Биз: «Сен биз айтган (гап)ни эшитдингми?» дедик. У: «Ҳа, кўзларим ухлайди-ю, қалбим ухламайди,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Ҳаммод ибн Саламанинг ҳадиси орқалигина биламиз.