وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَبِيبٍ الْحَارِثِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنِي سَيَّارُ بْنُ سَلاَمَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يَسْأَلُ أَبَا بَرْزَةَ، عَنْ صَلاَةِ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - قُلْتُ آنْتَ سَمِعْتَهُ قَالَ فَقَالَ كَأَنَّمَا أَسْمَعُكَ السَّاعَةَ - قَالَ - سَمِعْتُ أَبِي يَسْأَلُهُ عَنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ كَانَ لاَ يُبَالِي بَعْضَ تَأْخِيرِهَا - قَالَ يَعْنِي الْعِشَاءَ - إِلَى نِصْفِ اللَّيْلِ وَلاَ يُحِبُّ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَلاَ الْحَدِيثَ بَعْدَهَا . قَالَ شُعْبَةُ ثُمَّ لَقِيتُهُ بَعْدُ فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ وَكَانَ يُصَلِّي الظُّهْرَ حِينَ تَزُولُ الشَّمْسُ وَالْعَصْرَ يَذْهَبُ الرَّجُلُ إِلَى أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ - قَالَ - وَالْمَغْرِبَ لاَ أَدْرِي أَىَّ حِينٍ ذَكَرَ . قَالَ ثُمَّ لَقِيتُهُ بَعْدُ فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ وَكَانَ يُصَلِّي الصُّبْحَ فَيَنْصَرِفُ الرَّجُلُ فَيَنْظُرُ إِلَى وَجْهِ جَلِيسِهِ الَّذِي يَعْرِفُ فَيَعْرِفُهُ . قَالَ وَكَانَ يَقْرَأُ فِيهَا بِالسِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ .
Сайёр ибн Салама айтди: Мен отамни Абу Барзадан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намози ҳақида сўраётган ҳолда эшитдим. Мен: «Сен буни (ўзинг) эшитдингми?» дедим. У: «Гўё мен сенга ҳозир эшиттираётгандекман» деди. Мен отамни ундан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намози ҳақида сўраётган ҳолда эшитдим. У: «(Набий) уни (яъни хуфтонни) — ярим кечагақадар — баъзан кечиктиришни парво қилмас эди; ундан олдин ухлашни ва ундан кейин (гаплашиб) суҳбатни яхши кўрмас эди» деди. Шуъба: Кейин мен уни (Сайёрни) кейин учратдим ва ундан сўрадим; у: «(Набий) пешинни қуёш оғган пайт ўқир, асрни — киши Мадинанинг энг четига боргунча қуёш тирик (ёруғ) бўлар; шомни эса — қайси вақтда (зикр қилди) — билмаймман» деди. Кейин мен уни кейин учратдим ва сўрадим; у: «(Набий) субҳни ўқир, кейин киши (намоздан) қайтар ва ўз ёнидаги — танийдиган — ҳамсуҳбатининг юзига қарар ва уни таниб олар эди. Ва у (Набий) унда (субҳда) олтмишдан юзтагача (оят) ўқир эди» деди.