حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَوْفٌ، عَنْ سَيَّارِ بْنِ سَلاَمَةَ، قَالَ دَخَلْتُ أَنَا وَأَبِي، عَلَى أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ، فَقَالَ لَهُ أَبِي كَيْفَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الْمَكْتُوبَةَ فَقَالَ كَانَ يُصَلِّي الْهَجِيرَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الأُولَى حِينَ تَدْحَضُ الشَّمْسُ، وَيُصَلِّي الْعَصْرَ، ثُمَّ يَرْجِعُ أَحَدُنَا إِلَى رَحْلِهِ فِي أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ ـ وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ ـ وَكَانَ يَسْتَحِبُّ أَنْ يُؤَخِّرَ الْعِشَاءَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الْعَتَمَةَ، وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا، وَكَانَ يَنْفَتِلُ مِنْ صَلاَةِ الْغَدَاةِ حِينَ يَعْرِفُ الرَّجُلُ جَلِيسَهُ، وَيَقْرَأُ بِالسِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ.
Муҳаммад ибн Муқотил бизга айтди: Абдуллаҳ бизга хабар берди: Авф бизга хабар берди, Сайёр ибн Саламадан: У деди: Мен ва отам Абу Барза Асламийнинг олдига кирдик. Отам унга: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам фарз намозларни қандай ўқир эдилар?› деди. У: ‹У зот сиз Ула (биринчи) деб атайдиган пешинни қуёш оғган пайтда ўқир эдилар. Асрни ўқир эдилар, сўнг биримиз Мадинанинг энг чеккасидаги уйига қуёш ҳали тирик (ёруғ)лигида қайтар эди — шомда нима деганини унутдим — Хуфтонни — сиз Атама деб атайдиган — кечиктиришни яхши кўрар эдилар, ундан олдин ухлашни ва ундан кейин (беҳуда) гаплашишни ёмон кўрар эдилар. Тонг намозидан киши ёнидаги суҳбатдошини танийдиган пайтда қайтар (тугатар) эдилар, унда олтмишдан юзгача (оят) ўқир эдилар›, деди.