حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا سَيَّارُ بْنُ سَلاَمَةَ، قَالَ دَخَلْتُ أَنَا وَأَبِي، عَلَى أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ فَسَأَلْنَاهُ عَنْ وَقْتِ الصَّلَوَاتِ، فَقَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ حِينَ تَزُولُ الشَّمْسُ، وَالْعَصْرَ وَيَرْجِعُ الرَّجُلُ إِلَى أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ، وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ، وَلاَ يُبَالِي بِتَأْخِيرِ الْعِشَاءِ إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ وَلاَ يُحِبُّ النَّوْمَ قَبْلَهَا، وَلاَ الْحَدِيثَ بَعْدَهَا، وَيُصَلِّي الصُّبْحَ فَيَنْصَرِفُ الرَّجُلُ فَيَعْرِفُ جَلِيسَهُ، وَكَانَ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ أَوْ إِحْدَاهُمَا مَا بَيْنَ السِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ.
Одам бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Сайёр ибн Салама бизга айтди: У деди: Мен ва отам Абу Барза Асламийнинг олдига кирдик, ундан намозлар вақти ҳақида сўрадик. У: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам пешинни қуёш оғган пайтда ўқир, асрни (ўқир) — киши Мадинанинг энг чеккасига қуёш ҳали тирик (ёруғ)лигида қайтар эди. Шомда нима деганини унутдим. Хуфтонни кечанинг учдан бири (гача) кечиктиришни парво қилмас, ундан олдин ухлашни ва ундан кейин (беҳуда) гаплашишни ёқтирмас эдилар. Субҳни ўқир, киши (намоздан) қайтса ёнидаги суҳбатдошини танир эди. У зот (субҳнинг) икки ракатида ёки улардан бирида олтмишдан юзгача (оят) ўқир эдилар›, деди.