حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي عَوْنٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ سَمُرَةَ، قَالَ قَالَ عُمَرُ لِسَعْدٍ لَقَدْ شَكَوْكَ فِي كُلِّ شَىْءٍ حَتَّى الصَّلاَةِ. قَالَ أَمَّا أَنَا فَأَمُدُّ فِي الأُولَيَيْنِ، وَأَحْذِفُ فِي الأُخْرَيَيْنِ، وَلاَ آلُو مَا اقْتَدَيْتُ بِهِ مِنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ صَدَقْتَ، ذَاكَ الظَّنُّ بِكَ، أَوْ ظَنِّي بِكَ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Абу Авндан: Мен Жобир ибн Самурани эшитдим: У деди: Умар Саъдга: ‹Улар сендан ҳар нарсада, ҳатто намозда ҳам шикоят қилдилар›, деди. У: ‹Мен дастлабки икки (ракат)да (қироатни) чўзаман, охирги икки (ракат)да қисқартираман, ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозидан эргашган нарсамдан (мен) кам қилмайман›, деди. У (Умар): ‹Рост айтдинг, сен ҳақда гумон шу эди — ёки: сен ҳақдаги гумоним (шу эди)›, деди.