حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، أَنَّ أَهْلَ الْكُوفَةِ، شَكَوْا سَعْدًا إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَذَكَرُوا مِنْ صَلاَتِهِ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ عُمَرُ فَقَدِمَ عَلَيْهِ فَذَكَرَ لَهُ مَا عَابُوهُ بِهِ مِنْ أَمْرِ الصَّلاَةِ فَقَالَ إِنِّي لأُصَلِّي بِهِمْ صَلاَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا أَخْرِمُ عَنْهَا إِنِّي لأَرْكُدُ بِهِمْ فِي الأُولَيَيْنِ وَأَحْذِفُ فِي الأُخْرَيَيْنِ . فَقَالَ ذَاكَ الظَّنُّ بِكَ أَبَا إِسْحَاقَ .
Жобир ибн Самура (ривоят қилди): Куфа аҳли Саъдни Умар ибн ал-Хаттобга шикоят қилдилар ва унинг намозидан (камчилик) зикр қилдилар. Умар унга (одам) юборди; у унинг олдига келди. (Умар) унга намоз ишида улар айб қилган нарсани зикр қилди. У: "Албатта мен уларга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг намозини ўқияптман, ундан (ҳеч нарсани) камайтирмайман; мен уларга биринчи икки (ракатда) узайтираман ва охирги иккисида қисқартираман" деди. (Умар): "Сен ҳақда (менинг) ўйим шу эди, эй Абу Ишоқ" деди.