أَخْبَرَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، عَنْ سُفْيَانَ بْنِ حَبِيبٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ زِيَادِ بْنِ صُبَيْحٍ، قَالَ صَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ ابْنِ عُمَرَ فَوَضَعْتُ يَدِي عَلَى خَصْرِي فَقَالَ لِي هَكَذَا ضَرْبَةً بِيَدِهِ فَلَمَّا صَلَّيْتُ قُلْتُ لِرَجُلٍ مَنْ هَذَا قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ . قُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ مَا رَابَكَ مِنِّي قَالَ إِنَّ هَذَا الصَّلْبُ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا عَنْهُ .
Бизга Ҳумайд ибн Масъада хабар берди, Суфён ибн Ҳабибдан, у Саид ибн Зиёддан, у Зиёд ибн Субайҳдан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Ибн Умарнинг ёнида намоз ўқидим ва қўлимни белимга қўйдим. У менга қўли билан уриб: шундай қилма, (деди). Намозни тугатганимдан сўнг бир кишига: бу ким, дедим. У: Абдуллаҳ ибн Умар, деди. Мен: Эй Абу Абдурраҳмон, мендан нимангиз ташвишга тушди, дедим. У: Бу — хочга тортилиш (ҳолати)дир, ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни бундан қайтардилар, деди.»