حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَبِي عَوْنٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، قَالَ قَالَ عُمَرُ لِسَعْدٍ قَدْ شَكَاكَ النَّاسُ فِي كُلِّ شَىْءٍ حَتَّى فِي الصَّلاَةِ . قَالَ أَمَّا أَنَا فَأَمُدُّ فِي الأُولَيَيْنِ وَأَحْذِفُ فِي الأُخْرَيَيْنِ وَلاَ آلُو مَا اقْتَدَيْتُ بِهِ مِنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ ذَاكَ الظَّنُّ بِكَ .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Убайдуллаҳ Абу Авндан, у Жобир ибн Самурадан ривоят қилди: «Умар Саъдга: ‹Одамлар сени ҳар нарсада, ҳатто намозда ҳам шикоят қилишди›, деди. У: ‹Аммо мен биринчи икки ракатда чўзаман, охирги иккисида қисқартараман ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозидан кўрганимга эргашишда камчилик қилмайман›, деди. (Умар): ‹Сен ҳақингда шундай гумон эди›, деди.»