حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَوْفٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْمِنْهَالِ، قَالَ انْطَلَقْتُ مَعَ أَبِي إِلَى أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ فَقَالَ لَهُ أَبِي حَدِّثْنَا كَيْفَ، كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الْمَكْتُوبَةَ قَالَ كَانَ يُصَلِّي الْهَجِيرَ وَهْىَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الأُولَى حِينَ تَدْحَضُ الشَّمْسُ، وَيُصَلِّي الْعَصْرَ، ثُمَّ يَرْجِعُ أَحَدُنَا إِلَى أَهْلِهِ فِي أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ، وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ. قَالَ وَكَانَ يَسْتَحِبُّ أَنْ يُؤَخِّرَ الْعِشَاءَ. قَالَ وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا، وَكَانَ يَنْفَتِلُ مِنْ صَلاَةِ الْغَدَاةِ حِينَ يَعْرِفُ أَحَدُنَا جَلِيسَهُ، وَيَقْرَأُ مِنَ السِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ.
Мусаддад бизга айтди: Яҳё бизга айтди: Авф бизга айтди: Абул-Минҳол бизга айтди: У деди: Мен отам билан Абу Барза Асламийнинг олдига бордим. Отам унга: ‹Бизга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам фарз намозини қандай ўқиганларини айтиб бер›, деди. У: ‹У зот сиз Ула (биринчи) деб атайдиган пешинни қуёш оғган пайтда ўқир эдилар. Асрни ўқир эдилар, сўнг биримиз Мадинанинг энг чеккасидаги уйига қуёш ҳали тирик (ёруғ)лигида қайтар эди — шомда нима деганини унутдим. Хуфтонни кечиктиришни яхши кўрар эдилар, ундан олдин ухлашни ва ундан кейин (беҳуда) гаплашишни ёмон кўрар эдилар. Тонг намозидан биримиз ёнидаги суҳбатдошини танийдиган пайтда қайтар (тугатар) эдилар, унда олтмишдан юзгача (оят) ўқир эдилар›, деди.