حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي الْمِنْهَالِ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ وَيُصَلِّي الْعَصْرَ وَإِنَّ أَحَدَنَا لَيَذْهَبُ إِلَى أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَيَرْجِعُ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ وَنَسِيتُ الْمَغْرِبَ وَكَانَ لاَ يُبَالِي تَأْخِيرَ الْعِشَاءِ إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ . قَالَ ثُمَّ قَالَ إِلَى شَطْرِ اللَّيْلِ . قَالَ وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا وَكَانَ يُصَلِّي الصُّبْحَ وَمَا يَعْرِفُ أَحَدُنَا جَلِيسَهُ الَّذِي كَانَ يَعْرِفُهُ وَكَانَ يَقْرَأُ فِيهَا مِنَ السِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба Абул Минҳолдан, у Абу Барзадан ривоят қилди. У деди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам пешинни қуёш оғганда ўқирди, асрни эса шундай (пайтда) ўқирдики, бирортамиз Мадинанинг энг чеккасига бориб қайтарди, қуёш эса ҳали тирик (баланд) бўларди. Шомни эса унутдим. У хуфтонни кечанинг учдан бирига қадар кечиктиришни хуш кўрмасди.» У деди: сўнг деди: «кечанинг ярмига қадар.» У деди: «У ундан олдин ухлашни ва ундан кейин (беҳуда) гаплашишни ёмон кўрарди. Субҳни шундай (пайтда) ўқирдики, бирортамиз таниган ёнидаги кишини танимас эди. У унда олтмишдан юзгача (оят) ўқирди.»