حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي الْمِنْهَالِ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ، كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الصُّبْحَ وَأَحَدُنَا يَعْرِفُ جَلِيسَهُ، وَيَقْرَأُ فِيهَا مَا بَيْنَ السِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ، وَيُصَلِّي الظُّهْرَ إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ، وَالْعَصْرَ وَأَحَدُنَا يَذْهَبُ إِلَى أَقْصَى الْمَدِينَةِ ثُمَّ يَرْجِعُ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ، وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ، وَلاَ يُبَالِي بِتَأْخِيرِ الْعِشَاءِ إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ. ثُمَّ قَالَ إِلَى شَطْرِ اللَّيْلِ. وَقَالَ مُعَاذٌ قَالَ شُعْبَةُ ثُمَّ لَقِيتُهُ مَرَّةً فَقَالَ أَوْ ثُلُثِ اللَّيْلِ.
Ҳафс ибн Умар бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Абул-Минҳолдан, у Абу Барзадан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам тонгни (субҳни) ўқир эдилар, бирингиз ёнидаги кишини танир эди, у зот унда олтмишдан юзгача (оят) ўқир эдилар. Пешинни қуёш оғган пайтда ўқир эдилар. Асрни — бирингиз Мадинанинг энг чеккасига бориб, қуёш ҳали тирик (ёруғ)лигида қайтар эди. Шомда нима деганини унутдим. Хуфтонни кечанинг учдан бир қисмигача кечиктиришни парво қилмас эдилар. Сўнг: ‹кечанинг ярмигача›, деди. Муоз деди: Шуъба деди: Сўнг мен уни бир марта учратдим, у: ‹ёки кечанинг учдан бир қисми›, деди.