حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ حِينَ زَاغَتِ الشَّمْسُ فَصَلَّى الظُّهْرَ، فَقَامَ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَذَكَرَ السَّاعَةَ، فَذَكَرَ أَنَّ فِيهَا أُمُورًا عِظَامًا ثُمَّ قَالَ " مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَسْأَلَ عَنْ شَىْءٍ فَلْيَسْأَلْ، فَلاَ تَسْأَلُونِي عَنْ شَىْءٍ إِلاَّ أَخْبَرْتُكُمْ مَا دُمْتُ فِي مَقَامِي هَذَا ". فَأَكْثَرَ النَّاسُ فِي الْبُكَاءِ، وَأَكْثَرَ أَنْ يَقُولَ " سَلُونِي ". فَقَامَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ حُذَافَةَ السَّهْمِيُّ فَقَالَ مَنْ أَبِي قَالَ " أَبُوكَ حُذَافَةُ ". ثُمَّ أَكْثَرَ أَنْ يَقُولَ " سَلُونِي ". فَبَرَكَ عُمَرُ عَلَى رُكْبَتَيْهِ فَقَالَ رَضِينَا بِاللَّهِ رَبًّا، وَبِالإِسْلاَمِ دِينًا، وَبِمُحَمَّدٍ نَبِيًّا. فَسَكَتَ ثُمَّ قَالَ " عُرِضَتْ عَلَىَّ الْجَنَّةُ وَالنَّارُ آنِفًا فِي عُرْضِ هَذَا الْحَائِطِ فَلَمْ أَرَ كَالْخَيْرِ وَالشَّرِّ ".
Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан: Анас ибн Молик менга хабар берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қуёш оғган чогда чиқиб пешинни ўқидилар, сўнг минбарга туриб, қиёматни зикр қилдилар ва унда улуғ ишлар бўлишини зикр қилдилар, сўнг: «Ким бирор нарсадан сўрамоқчи бўлса, сўрасин. Мана шу ўрнимда турар эканман, мендан бирор нарсани сўрасангиз, албатта сизларга айтаман», дедилар. Одамлар кўп йиғлай бошлади, у зот эса: «Мендан сўранг», деб кўп айтдилар. Шунда Абдуллаҳ ибн Ҳузофа Саҳмий туриб: ‹Менинг отам ким?› деди. У зот: «Сенинг отанг Ҳузофа», дедилар. Сўнг яна: «Мендан сўранг», деб кўп айтдилар. Шунда Умар тиззаларига чўкиб: ‹Биз Аллаҳни Робб, Исломни Дийн, Муҳаммадни Набий деб рози бўлдик›, деди. У зот жим бўлдилар, сўнг: «Ҳозиргина жаннат ва дўзах менга мана шу девор юзида кўрсатилди, мен яхшилик ва ёмонликдек (нарсани) кўрмадим», дедилар.