أَخْبَرَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - وَهُوَ ابْنُ زُرَيْعٍ - قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ عُمَرَ، قَالَ أَصَابَ عُمَرُ أَرْضًا بِخَيْبَرَ فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَصَبْتُ أَرْضًا لَمْ أُصِبْ مَالاً قَطُّ أَنْفَسَ عِنْدِي فَكَيْفَ تَأْمُرُ بِهِ قَالَ " إِنْ شِئْتَ حَبَّسْتَ أَصْلَهَا وَتَصَدَّقْتَ بِهَا " . فَتَصَدَّقَ بِهَا - عَلَى أَنْ لاَ تُبَاعَ وَلاَ تُوهَبَ وَلاَ تُورَثَ - فِي الْفُقَرَاءِ وَالْقُرْبَى وَالرِّقَابِ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالضَّيْفِ وَابْنِ السَّبِيلِ لاَ جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهَا بِالْمَعْرُوفِ وَيُطْعِمَ صَدِيقًا غَيْرَ مُتَمَوِّلٍ فِيهِ .
Бизга Ҳумайд ибн Масъада хабар берди, у деди: бизга Язид — у Ибн Зурайъ — ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Авн Нофеъдан, у Ибн Умардан ривоят қилдики, Умар деди: Умар Хайбардан бир ерга эга бўлди, сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб: «Мен бир ерга эга бўлдим, мендан кўра менга шундан қадрлироқ мол-мулкка ҳеч қачон эга бўлмагандим, унинг ҳақида менга нима буюрасиз?» деди. У: «Агар хоҳласанг, унинг аслини ушлаб қол (вақф қил) ва уни садақа қилиб бер,» дедилар. Шунда у — сотилмаслиги, ҳадя қилинмаслиги ва мерос қолдирилмаслиги шарти билан — уни фақирларга, қариндошларга, қул озод қилишга, Аллаҳ йўлида, меҳмонга ва йўловчига садақа қилди. Уни бошқарувчи кишига ундан маъруф билан — мол тўпламаган ҳолда — ейиш ва дўстига едириш гуноҳ эмас.