أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا أَبُو دَاوُدَ الْحَفَرِيُّ، عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ عُمَرَ، قَالَ أَصَبْتُ أَرْضًا مِنْ أَرْضِ خَيْبَرَ فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَصَبْتُ أَرْضًا لَمْ أُصِبْ مَالاً أَحَبَّ إِلَىَّ وَلاَ أَنْفَسَ عِنْدِي مِنْهَا . قَالَ " إِنْ شِئْتَ تَصَدَّقْتَ بِهَا " . فَتَصَدَّقَ بِهَا - عَلَى أَنْ لاَ تُبَاعَ وَلاَ تُوهَبَ - فِي الْفُقَرَاءِ وَذِي الْقُرْبَى وَالرِّقَابِ وَالضَّيْفِ وَابْنِ السَّبِيلِ لاَ جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَ بِالْمَعْرُوفِ غَيْرَ مُتَمَوِّلٍ مَالاً وَيُطْعِمَ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Абу Довуд ал-Ҳафарий — Умар ибн Саъд — Суфён ас-Саврийдан, у Ибн Авндан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан, у Умардан (ривоят қилиб) хабар берди, у деди: «Мен Хайбар ерларидан бир ерга эга бўлдим. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келдим-да: «Мен бир ерга эга бўлдим, мендан кўра менга шундан кўра суюклироқ ва қадрлироқ мол-мулкка ҳеч қачон эга бўлмагандим,» дедим. У: «Агар хоҳласанг, уни садақа қилиб бер,» дедилар.» Шунда у — сотилмаслиги ва ҳадя қилинмаслиги шарти билан — уни фақирларга, қариндошларга, қул озод қилишга, меҳмонга ва йўловчига (вақф қилиб) садақа қилди. Уни бошқарувчи кишига ундан маъруф (чегара) билан — мол тўпламаган ҳолда — ейиш ва (бошқаларни) едириш гуноҳ эмас.