أَخْبَرَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ عُمَرُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَّ الْمِائَةَ سَهْمٍ الَّتِي لِي بِخَيْبَرَ لَمْ أُصِبْ مَالاً قَطُّ أَعْجَبَ إِلَىَّ مِنْهَا قَدْ أَرَدْتُ أَنْ أَتَصَدَّقَ بِهَا . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " احْبِسْ أَصْلَهَا وَسَبِّلْ ثَمَرَتَهَا " .
Бизга Саид ибн Абдурраҳмон хабар берди, у деди: бизга Суфён ибн Уяйна ривоят қилди, у Убайдуллаҳ ибн Умардан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан (ривоят қилди), у деди: Умар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Албатта, Хайбардаги менга тегишли юз улуш (ер) бор, мендан кўра менга ундан кўра суюклироқ мол-мулкка ҳеч қачон эга бўлмагандим, мен уни садақа қилмоқчи бўлдим,» деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Унинг аслини ушлаб қол ва мевасини (хайр йўлида) инфоқ қил,» дедилар.