حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، عَنْ شُعْبَةَ، ح قَالَ وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، قَالَ لَمَّا قَدِمَ الْحَجَّاجُ الْمَدِينَةَ فَسَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ بِالْهَاجِرَةِ وَالْعَصْرَ وَالشَّمْسُ نَقِيَّةٌ وَالْمَغْرِبَ إِذَا وَجَبَتْ وَالْعِشَاءَ أَحْيَانًا يُؤَخِّرُهَا وَأَحْيَانًا يُعَجِّلُ كَانَ إِذَا رَآهُمْ قَدِ اجْتَمَعُوا عَجَّلَ وَإِذَا رَآهُمْ قَدْ أَبْطَئُوا أَخَّرَ وَالصُّبْحَ كَانُوا أَوْ - قَالَ - كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّيهَا بِغَلَسٍ .
Муҳаммад ибн Амр ибн ал-Ҳасан ибн Алий айтди: Ҳажжож Мадинага келганида, биз Жобир ибн Абдуллаҳдан сўрадик. У: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) пешинни кундузнинг иссиқ пайтида (ҳожира), асрни қуёш тоза (ёруғ) пайтида, шомни (қуёш) ботган заҳоти ўқир эди; хуфтонни эса — баъзан кечиктирар, баъзан тезлатар эди: уларни (одамларни) тўпланган кўрса тезлатар, секинлашган (кечикисан) кўрса кечиктирар эди. Субҳни эса — улар (кел)ар эди, ёки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни қоронғуликда (эрта) ўқир эди, деди.