أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَسَنٍ، قَالَ قَدِمَ الْحَجَّاجُ فَسَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ بِالْهَاجِرَةِ وَالْعَصْرَ وَالشَّمْسُ بَيْضَاءُ نَقِيَّةٌ وَالْمَغْرِبَ إِذَا وَجَبَتِ الشَّمْسُ وَالْعِشَاءَ أَحْيَانًا كَانَ إِذَا رَآهُمْ قَدِ اجْتَمَعُوا عَجَّلَ وَإِذَا رَآهُمْ قَدْ أَبْطَئُوا أَخَّرَ .
Бизга Амр ибн Алий ва Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, иккаласи деди: бизга Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди, Саъд ибн Иброҳимдан, у Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳасандан (ривоят қилиб), у деди: Ҳажжож келди, биз Жобир ибн Абдуллаҳдан сўрадик. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) зуҳрни кун қизиган пайтда, асрни қуёш оппоқ ва тиниқ (ёрқин) ҳолида, мағрибни қуёш ботганда ўқир эдилар. Хуфтонни эса баъзан: агар (одамларнинг) йиғилганини кўрсалар тезлатардилар, агар кечикканларини кўрсалар кечиктирар эдилар.