أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالاَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي صَدَقَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ وَيُصَلِّي الْعَصْرَ بَيْنَ صَلاَتَيْكُمْ هَاتَيْنِ وَيُصَلِّي الْمَغْرِبَ إِذَا غَرَبَتِ الشَّمْسُ وَيُصَلِّي الْعِشَاءَ إِذَا غَابَ الشَّفَقُ - ثُمَّ قَالَ عَلَى إِثْرِهِ - وَيُصَلِّي الصُّبْحَ إِلَى أَنْ يَنْفَسِحَ الْبَصَرُ .
Бизга Исмоил ибн Масъуд ва Муҳаммад ибн Абдулаъло хабар бердилар, улар дедилар: бизга Холид, Шуъбадан, у Абу Садақадан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) зуҳр (пешин)ни қуёш оғганда ўқир, асрни эса шу икки намозингиз орасида ўқир, мағрибни (шомни) қуёш ботгач ўқир, ишони (хуфтонни) шафақ кўмилгач ўқир эдилар — сўнг (рови) бунинг кетидан деди — субҳни (бомдодни) эса кўз (атрофни) кенг кўра бошлагунча ўқир эдилар.