حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، قَالَ قَدِمَ الْحَجَّاجُ فَسَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ بِالْهَاجِرَةِ، وَالْعَصْرَ وَالشَّمْسُ نَقِيَّةٌ، وَالْمَغْرِبَ إِذَا وَجَبَتْ، وَالْعِشَاءَ أَحْيَانًا وَأَحْيَانًا، إِذَا رَآهُمُ اجْتَمَعُوا عَجَّلَ، وَإِذَا رَآهُمْ أَبْطَوْا أَخَّرَ، وَالصُّبْحَ كَانُوا ـ أَوْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّيهَا بِغَلَسٍ.
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди: Муҳаммад ибн Жаъфар бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Саъддан, у Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳасан ибн Алидан: У деди: Ҳажжож келди, биз Жобир ибн Абдуллаҳдан сўрадик. У: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам пешинни пешин чогда, асрни қуёш тоза (ёруғ)лигида, шомни (қуёш) ботган пайтда ўқир эдилар. Хуфтонни — гоҳида (эрта), гоҳида (кеч): одамларни тўпланган кўрса тезлатар, секинлаганини кўрса кечиктирар эдилар. Тонгни эса — улар ёки Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — қоронғиликда (ғалас пайтида) ўқир эдилар›, деди.