حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مِهْرَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو النَّجَاشِيِّ، صُهَيْبٌ مَوْلَى رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ قَالَ سَمِعْتُ رَافِعَ بْنَ خَدِيجٍ، يَقُولُ كُنَّا نُصَلِّي الْمَغْرِبَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَيَنْصَرِفُ أَحَدُنَا وَإِنَّهُ لَيُبْصِرُ مَوَاقِعَ نَبْلِهِ.
Муҳаммад ибн Миҳрон бизга айтди: Валид бизга айтди: Авзоий бизга айтди: Абун-Нажоший — Рофиъ ибн Хадижнинг озоди Суҳайб — бизга айтди: У деди: Мен Рофиъ ибн Хадижни шундай деганини эшитдим: Биз шомни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўқир эдик, сўнг биримиз (намоздан) қайтса, ўқлари тушган жойларни кўрар эди (яъни ҳали ёруғ эди).
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، قَالَ قَدِمَ الْحَجَّاجُ فَسَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ بِالْهَاجِرَةِ، وَالْعَصْرَ وَالشَّمْسُ نَقِيَّةٌ، وَالْمَغْرِبَ إِذَا وَجَبَتْ، وَالْعِشَاءَ أَحْيَانًا وَأَحْيَانًا، إِذَا رَآهُمُ اجْتَمَعُوا عَجَّلَ، وَإِذَا رَآهُمْ أَبْطَوْا أَخَّرَ، وَالصُّبْحَ كَانُوا ـ أَوْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّيهَا بِغَلَسٍ.
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди: Муҳаммад ибн Жаъфар бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Саъддан, у Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳасан ибн Алидан: У деди: Ҳажжож келди, биз Жобир ибн Абдуллаҳдан сўрадик. У: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам пешинни пешин чогда, асрни қуёш тоза (ёруғ)лигида, шомни (қуёш) ботган пайтда ўқир эдилар. Хуфтонни — гоҳида (эрта), гоҳида (кеч): одамларни тўпланган кўрса тезлатар, секинлаганини кўрса кечиктирар эдилар. Тонгни эса — улар ёки Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — қоронғиликда (ғалас пайтида) ўқир эдилар›, деди.
حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ أَبِي عُبَيْدٍ، عَنْ سَلَمَةَ، قَالَ كُنَّا نُصَلِّي مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الْمَغْرِبَ إِذَا تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ.
Маккий ибн Иброҳим бизга айтди: Язид ибн Абу Убайд бизга айтди, Саламадан: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан шомни қуёш парда ортига яширинган (ботган) пайтда ўқир эдик.
حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ زَيْدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَبْعًا جَمِيعًا وَثَمَانِيًا جَمِيعًا.
Одам бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Амр ибн Динор бизга айтди: Мен Жобир ибн Зайдни эшитдим, у Ибн Аббосдан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам етти (ракат)ни бирга ва саккиз (ракат)ни бирга ўқидилар (яъни пешин-аср ва шом-хуфтонни жамлаб).