باب فِي وَقْتِ صَلاَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَكَيْفَ كَانَ يُصَلِّيهَا
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو، - وَهُوَ ابْنُ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ - قَالَ - سَأَلْنَا جَابِرًا عَنْ وَقْتِ، صَلاَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ كَانَ يُصَلِّي الظُّهْرَ بِالْهَاجِرَةِ وَالْعَصْرَ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ وَالْمَغْرِبَ إِذَا غَرَبَتِ الشَّمْسُ وَالْعِشَاءَ إِذَا كَثُرَ النَّاسُ عَجَّلَ وَإِذَا قَلُّوا أَخَّرَ وَالصُّبْحَ بِغَلَسٍ .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Шуъба Саъд ибн Иброҳимдан, у Муҳаммад ибн Амрдан — у ал-Ҳасан ибн Алий ибн Абу Толибнинг (ўғли) — ривоят қилди. У деди: «Биз Жобирдан Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намоз вақти ҳақида сўрадик. У деди: ‹У пешинни жазирама пайтида (кун қизиганда) ўқирди, асрни қуёш тирик (баланд ва ёрқин) пайтида, шомни қуёш ботганда, хуфтонни — одамлар кўп бўлса шошиларди, оз бўлса кечиктирарди — субҳни (бомдодни) эса зулматда ўқирди.›»
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي الْمِنْهَالِ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ وَيُصَلِّي الْعَصْرَ وَإِنَّ أَحَدَنَا لَيَذْهَبُ إِلَى أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَيَرْجِعُ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ وَنَسِيتُ الْمَغْرِبَ وَكَانَ لاَ يُبَالِي تَأْخِيرَ الْعِشَاءِ إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ . قَالَ ثُمَّ قَالَ إِلَى شَطْرِ اللَّيْلِ . قَالَ وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا وَكَانَ يُصَلِّي الصُّبْحَ وَمَا يَعْرِفُ أَحَدُنَا جَلِيسَهُ الَّذِي كَانَ يَعْرِفُهُ وَكَانَ يَقْرَأُ فِيهَا مِنَ السِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба Абул Минҳолдан, у Абу Барзадан ривоят қилди. У деди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам пешинни қуёш оғганда ўқирди, асрни эса шундай (пайтда) ўқирдики, бирортамиз Мадинанинг энг чеккасига бориб қайтарди, қуёш эса ҳали тирик (баланд) бўларди. Шомни эса унутдим. У хуфтонни кечанинг учдан бирига қадар кечиктиришни хуш кўрмасди.» У деди: сўнг деди: «кечанинг ярмига қадар.» У деди: «У ундан олдин ухлашни ва ундан кейин (беҳуда) гаплашишни ёмон кўрарди. Субҳни шундай (пайтда) ўқирдики, бирортамиз таниган ёнидаги кишини танимас эди. У унда олтмишдан юзгача (оят) ўқирди.»