1463-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Масжидлар китоби
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَيَّارِ بْنِ سَلاَمَةَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا بَرْزَةَ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ يُبَالِي بَعْضَ تَأْخِيرِ صَلاَةِ الْعِشَاءِ إِلَى نِصْفِ اللَّيْلِ وَكَانَ لاَ يُحِبُّ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَلاَ الْحَدِيثَ بَعْدَهَا . قَالَ شُعْبَةُ ثُمَّ لَقِيتُهُ مَرَّةً أُخْرَى فَقَالَ أَوْ ثُلُثِ اللَّيْلِ .
Сайёр ибн Салама айтди: Мен Абу Барзани айтаётган ҳолда эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хуфтон намозини — ярим кечагақадар — баъзан кечиктиришни парво қилмас эди; ундан олдин ухлашни ва ундан кейин суҳбатни яхши кўрмас эди. Шуъба: Кейин мен уни бошқа сафар учратдим; у: «Ёки кечанинг учдан бири(гача)» деди.