حَدَّثَنِي سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ دَاوُدَ، عَنْ أَبِي حَرْبِ بْنِ أَبِي، الأَسْوَدِ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ بَعَثَ أَبُو مُوسَى الأَشْعَرِيُّ إِلَى قُرَّاءِ أَهْلِ الْبَصْرَةِ فَدَخَلَ عَلَيْهِ ثَلاَثُمِائَةِ رَجُلٍ قَدْ قَرَءُوا الْقُرْآنَ فَقَالَ أَنْتُمْ خِيَارُ أَهْلِ الْبَصْرَةِ وَقُرَّاؤُهُمْ فَاتْلُوهُ وَلاَ يَطُولَنَّ عَلَيْكُمُ الأَمَدُ فَتَقْسُوَ قُلُوبُكُمْ كَمَا قَسَتْ قُلُوبُ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ وَإِنَّا كُنَّا نَقْرَأُ سُورَةً كُنَّا نُشَبِّهُهَا فِي الطُّولِ وَالشِّدَّةِ بِبَرَاءَةَ فَأُنْسِيتُهَا غَيْرَ أَنِّي قَدْ حَفِظْتُ مِنْهَا لَوْ كَانَ لاِبْنِ آدَمَ وَادِيَانِ مِنْ مَالٍ لاَبْتَغَى وَادِيًا ثَالِثًا وَلاَ يَمْلأُ جَوْفَ ابْنِ آدَمَ إِلاَّ التُّرَابُ . وَكُنَّا نَقْرَأُ سُورَةً كُنَّا نُشَبِّهُهَا بِإِحْدَى الْمُسَبِّحَاتِ فَأُنْسِيتُهَا غَيْرَ أَنِّي حَفِظْتُ مِنْهَا { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لاَ تَفْعَلُونَ} فَتُكْتَبُ شَهَادَةً فِي أَعْنَاقِكُمْ فَتُسْأَلُونَ عَنْهَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ .
Абу Ҳарб ибн Абул-Асвад отасидан айтди: Абу Мусо ал-Ашъарий Басра аҳлининг қориларига (одам) жўнатди; бас унга Қуръанни ўқиган уч юз киши кирди. У: «Сизлар Басра аҳлининг яхшилари ва қориларисиз; бас уни (Қуръанни) тиловат қилинглар; сизларга узоқ вақт ўтмасин (ғафлатда яшаманг), акс ҳолда сиздан олдингиларнинг қалблари қотганидек қалбларингиз қотади. Биз бир сурани ўқир эдик — уни узунлиги ва шиддатида Бароат (Тавба сураси)га ўхшатар эдик; бас у менга унуттирилди; аммо мен ундан: ‹Агар Одам ўғлига молдан икки водий бўлса, учинчи бир водийни излар эди; Одам ўғлининг ичини фақат тупроқ тўлдирар›ни ёдлаб қолдим. Ва биз (яна) бир сурани ўқир эдик — уни мусаббиҳалардан (Субҳана... билан бошланадиганлардан) бирига ўхшатар эдик; бас у менга унуттирилди; аммо мен ундан: {Эй иймон келтирганлар, нега ўзингиз қилмайдиган нарсани айтасиз?}ни ёдлаб қолдим — бас бу бўйинларингизга гувоҳлик (қилиб) ёзилади ва қиёмат куни ундан сўраласиз» деди.