حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ، - يَعْنِي عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ عَمْرٍو - حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ بِشْرٍ التَّغْلِبِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، - وَكَانَ جَلِيسًا لأَبِي الدَّرْدَاءِ - قَالَ كَانَ بِدِمَشْقَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يُقَالُ لَهُ ابْنُ الْحَنْظَلِيَّةِ وَكَانَ رَجُلاً مُتَوَحِّدًا قَلَّمَا يُجَالِسُ النَّاسَ إِنَّمَا هُوَ صَلاَةٌ فَإِذَا فَرَغَ فَإِنَّمَا هُوَ تَسْبِيحٌ وَتَكْبِيرٌ حَتَّى يَأْتِيَ أَهْلَهُ فَمَرَّ بِنَا وَنَحْنُ عِنْدَ أَبِي الدَّرْدَاءِ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلاَ تَضُرُّكَ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً فَقَدِمَتْ فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَجَلَسَ فِي الْمَجْلِسِ الَّذِي يَجْلِسُ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لِرَجُلٍ إِلَى جَنْبِهِ لَوْ رَأَيْتَنَا حِينَ الْتَقَيْنَا نَحْنُ وَالْعَدُوُّ فَحَمَلَ فُلاَنٌ فَطَعَنَ فَقَالَ خُذْهَا مِنِّي وَأَنَا الْغُلاَمُ الْغِفَارِيُّ كَيْفَ تَرَى فِي قَوْلِهِ قَالَ مَا أُرَاهُ إِلاَّ قَدْ بَطَلَ أَجْرُهُ فَسَمِعَ بِذَلِكَ آخَرُ فَقَالَ مَا أَرَى بِذَلِكَ بَأْسًا فَتَنَازَعَا حَتَّى سَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ لاَ بَأْسَ أَنْ يُؤْجَرَ وَيُحْمَدَ " . فَرَأَيْتُ أَبَا الدَّرْدَاءِ سُرَّ بِذَلِكَ وَجَعَلَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ إِلَيْهِ وَيَقُولُ أَنْتَ سَمِعْتَ ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُ نَعَمْ . فَمَا زَالَ يُعِيدُ عَلَيْهِ حَتَّى إِنِّي لأَقُولُ لَيَبْرُكَنَّ عَلَى رُكْبَتَيْهِ . قَالَ فَمَرَّ بِنَا يَوْمًا آخَرَ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلاَ تَضُرُّكَ قَالَ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْمُنْفِقُ عَلَى الْخَيْلِ كَالْبَاسِطِ يَدَهُ بِالصَّدَقَةِ لاَ يَقْبِضُهَا " . ثُمَّ مَرَّ بِنَا يَوْمًا آخَرَ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلاَ تَضُرُّكَ . قَالَ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نِعْمَ الرَّجُلُ خُرَيْمٌ الأَسَدِيُّ لَوْلاَ طُولُ جُمَّتِهِ وَإِسْبَالُ إِزَارِهِ " . فَبَلَغَ ذَلِكَ خُرَيْمًا فَعَجِلَ فَأَخَذَ شَفْرَةً فَقَطَعَ بِهَا جُمَّتَهُ إِلَى أُذُنَيْهِ وَرَفَعَ إِزَارَهُ إِلَى أَنْصَافِ سَاقَيْهِ . ثُمَّ مَرَّ بِنَا يَوْمًا آخَرَ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلاَ تَضُرُّكَ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّكُمْ قَادِمُونَ عَلَى إِخْوَانِكُمْ فَأَصْلِحُوا رِحَالَكُمْ وَأَصْلِحُوا لِبَاسَكُمْ حَتَّى تَكُونُوا كَأَنَّكُمْ شَامَةٌ فِي النَّاسِ فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْفُحْشَ وَلاَ التَّفَحُّشَ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَذَلِكَ قَالَ أَبُو نُعَيْمٍ عَنْ هِشَامٍ قَالَ حَتَّى تَكُونُوا كَالشَّامَةِ فِي النَّاسِ .
Бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Абу Омир — яъни Абдулмалик ибн Амр — ривоят қилди, бизга Ҳишом ибн Саъд Қайс ибн Бишр ат-Тағлибийдан ривоят қилди. У деди: Менга отам хабар берди — у Абуд-Дардонинг ҳамсуҳбати эди. У деди: Дамашқда Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан Ибнул-Ҳанзалийя деб аталувчи бир киши бор эди. У ёлғиз юрадиган, одамлар билан кам ўтирадиган киши эди. У фақат намозда бўларди, намоздан бўшаса, оиласининг олдига боргунича тасбеҳ ва такбир айтарди. У биз Абуд-Дардонинг олдида турган вақтимизда ёнимиздан ўтди. Абуд-Дардо унга: «Бизга фойда берадиган, ўзингга зарар бермайдиган бир сўз (айт)», деди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир сароя (лашкар) жўнатдилар, улар қайтиб келдилар. Улардан бир киши келиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўтирадиган мажлисга ўтирди ва ёнидаги кишига: «Биз душман билан тўқнашганимизда, фалончи ҳамла қилиб найза санчганини ва: ‹Буни мендан ол, мен ғифорий йигитман› деганини кўрганингда эди! Унинг бу сўзи ҳақида нима дейсан?» деди. У: «Мен унинг ажрини бекор бўлди деб ўйлайман», деди. Буни бошқа бири эшитиб: «Мен бунда ҳеч бир зарар кўрмайман», деди. Улар баҳслашдилар, ҳатто буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам эшитдилар ва: «Субҳаналлаҳ! (Кишининг) ажр олиши ва мақталишида ҳеч бир зарар йўқ», дедилар. Мен Абуд-Дардонинг бундан хурсанд бўлганини ва бошини унга кўтариб: «Сен буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ўзинг эшитдингми?» деяётганини кўрдим. У: «Ҳа», дерди. У буни шу қадар такрорлардики, мен: «У тиззалари устига чўкади», деб ўйлардим. У (рови) деди: Бошқа бир куни у ёнимиздан ўтди. Абуд-Дардо унга: «Бизга фойда берадиган, ўзингга зарар бермайдиган бир сўз (айт)», деди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга: «Отларга (Аллаҳ йўлида) сарфлайдиган киши садақага қўлини очиб, уни юммайдиган киши кабидир», дедилар. Сўнг яна бир куни у ёнимиздан ўтди. Абуд-Дардо унга: «Бизга фойда берадиган, ўзингга зарар бермайдиган бир сўз (айт)», деди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга: «Хурайм ал-Асадий қандай яхши киши! Агар сочининг узунлиги ва изорини тушириб юриши бўлмаганда эди», дедилар. Бу (гап) Хураймга етди, у шошилиб пичоқ олиб, сочини қулоқларигача кесди ва изорини болдирларининг ярмигача кўтарди. Сўнг яна бир куни у ёнимиздан ўтди. Абуд-Дардо унга: «Бизга фойда берадиган, ўзингга зарар бермайдиган бир сўз (айт)», деди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: «Албатта сизлар биродарларингизнинг олдига бормоқдасизлар, уловларингизни ва кийимингизни тартибга келтиринглар, ҳатто одамлар орасида хол (каби кўзга кўринарли ва гўзал) бўлинглар. Албатта Аллаҳ қўполликни ва дағал сўзни ёқтирмайди», деганларини эшитдим. Абу Довуд деди: Абу Нуъайм ҳам Ҳишомдан: «Ҳатто одамлар орасида хол каби бўлинглар», деб шундай ривоят қилди.