حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي سَعِيدٌ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا فُتِحَتْ خَيْبَرُ أُهْدِيَتْ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم شَاةٌ فِيهَا سُمٌّ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اجْمَعُوا إِلَىَّ مَنْ كَانَ هَا هُنَا مِنْ يَهُودَ ". فَجُمِعُوا لَهُ فَقَالَ " إِنِّي سَائِلُكُمْ عَنْ شَىْءٍ فَهَلْ أَنْتُمْ صَادِقِيَّ عَنْهُ ". فَقَالُوا نَعَمْ. قَالَ لَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَبُوكُمْ ". قَالُوا فُلاَنٌ. فَقَالَ " كَذَبْتُمْ، بَلْ أَبُوكُمْ فُلاَنٌ ". قَالُوا صَدَقْتَ. قَالَ " فَهَلْ أَنْتُمْ صَادِقِيَّ عَنْ شَىْءٍ إِنْ سَأَلْتُ عَنْهُ " فَقَالُوا نَعَمْ يَا أَبَا الْقَاسِمِ، وَإِنْ كَذَبْنَا عَرَفْتَ كَذِبَنَا كَمَا عَرَفْتَهُ فِي أَبِينَا. فَقَالَ لَهُمْ " مَنْ أَهْلُ النَّارِ ". قَالُوا نَكُونُ فِيهَا يَسِيرًا ثُمَّ تَخْلُفُونَا فِيهَا. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اخْسَئُوا فِيهَا، وَاللَّهِ لاَ نَخْلُفُكُمْ فِيهَا أَبَدًا ـ ثُمَّ قَالَ ـ هَلْ أَنْتُمْ صَادِقِيَّ عَنْ شَىْءٍ إِنْ سَأَلْتُكُمْ عَنْهُ ". فَقَالُوا نَعَمْ يَا أَبَا الْقَاسِمِ. قَالَ " هَلْ جَعَلْتُمْ فِي هَذِهِ الشَّاةِ سُمًّا ". قَالُوا نَعَمْ. قَالَ " مَا حَمَلَكُمْ عَلَى ذَلِكَ ". قَالُوا أَرَدْنَا إِنْ كُنْتَ كَاذِبًا نَسْتَرِيحُ، وَإِنْ كُنْتَ نَبِيًّا لَمْ يَضُرَّكَ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Лайс бизга айтди, у деди: Саъид менга айтди, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Хайбар фатҳ қилинганида, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ичида заҳар бўлган бир қўй (гўшти) ҳадя қилинди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу ерда яҳудийлардан бўлган кишиларни менга жамланглар», деди. Улар унга жамланди. У: «Мен сизлардан бир нарса сўрайман, ундан менга рост гапирасизларми?», деди. Улар: «Ҳа», дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга: «Отангиз ким?», деди. Улар: «Фалон», дедилар. У: «Ёлғон айтдингиз, балки отангиз фалон», деди. Улар: «Рост айтдинг», дедилар. У: «Агар мен бир нарса сўрасам, ундан менга рост гапирасизларми?», деди. Улар: «Ҳа, эй Абул-Қосим; агар ёлғон айтсак, отамиз ҳақида (ёлғонимизни) билганинг каби ёлғонимизни биласан», дедилар. У уларга: «Дўзах аҳли ким?», деди. Улар: «Биз унда оз (вақт) бўламиз, сўнг сизлар бизнинг ўрнимизни унда эгаллайсизлар», дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Унда хор бўлинглар! Аллаҳга қасамки, биз ҳеч қачон унда сизларнинг ўрнингизни эгалламаймиз», деди. Сўнг: «Агар сизлардан бир нарса сўрасам, ундан менга рост гапирасизларми?», деди. Улар: «Ҳа, эй Абул-Қосим», дедилар. У: «Мана шу қўйга заҳар солдингизми?», деди. Улар: «Ҳа», дедилар. У: «Сизларни бунга нима ундади?», деди. Улар: «Агар ёлғончи бўлсанг, ундан қутуламиз (роҳат топамиз) деб; агар пайғамбар бўлсанг, у сенга зарар етказмайди деб, (қилдик)», дедилар.