حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَمْ يَتَكَلَّمْ فِي الْمَهْدِ إِلاَّ ثَلاَثَةٌ عِيسَى، وَكَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ جُرَيْجٌ، كَانَ يُصَلِّي، فَجَاءَتْهُ أُمُّهُ فَدَعَتْهُ، فَقَالَ أُجِيبُهَا أَوْ أُصَلِّي. فَقَالَتِ اللَّهُمَّ لاَ تُمِتْهُ حَتَّى تُرِيَهُ وُجُوهَ الْمُومِسَاتِ. وَكَانَ جُرَيْجٌ فِي صَوْمَعَتِهِ، فَتَعَرَّضَتْ لَهُ امْرَأَةٌ وَكَلَّمَتْهُ فَأَبَى، فَأَتَتْ رَاعِيًا، فَأَمْكَنَتْهُ مِنْ نَفْسِهَا فَوَلَدَتْ غُلاَمًا، فَقَالَتْ مِنْ جُرَيْجٍ. فَأَتَوْهُ فَكَسَرُوا صَوْمَعَتَهُ، وَأَنْزَلُوهُ وَسَبُّوهُ، فَتَوَضَّأَ وَصَلَّى ثُمَّ أَتَى الْغُلاَمَ فَقَالَ مَنْ أَبُوكَ يَا غُلاَمُ قَالَ الرَّاعِي. قَالُوا نَبْنِي صَوْمَعَتَكَ مِنْ ذَهَبٍ. قَالَ لاَ إِلاَّ مِنْ طِينٍ. وَكَانَتِ امْرَأَةٌ تُرْضِعُ ابْنًا لَهَا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ، فَمَرَّ بِهَا رَجُلٌ رَاكِبٌ ذُو شَارَةٍ، فَقَالَتِ اللَّهُمَّ اجْعَلِ ابْنِي مِثْلَهُ. فَتَرَكَ ثَدْيَهَا، وَأَقْبَلَ عَلَى الرَّاكِبِ فَقَالَ اللَّهُمَّ لاَ تَجْعَلْنِي مِثْلَهُ. ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى ثَدْيِهَا يَمَصُّهُ ـ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَمَصُّ إِصْبَعَهُ ـ ثُمَّ مُرَّ بِأَمَةٍ فَقَالَتِ اللَّهُمَّ لاَ تَجْعَلِ ابْنِي مِثْلَ هَذِهِ. فَتَرَكَ ثَدْيَهَا فَقَالَ اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مِثْلَهَا. فَقَالَتْ لِمَ ذَاكَ فَقَالَ الرَّاكِبُ جَبَّارٌ مِنَ الْجَبَابِرَةِ، وَهَذِهِ الأَمَةُ يَقُولُونَ سَرَقْتِ زَنَيْتِ. وَلَمْ تَفْعَلْ ".
Муслим ибн Иброҳим бизга айтди, Жарир ибн Ҳозим бизга айтди, Муҳаммад ибн Сийриндан, Абу Ҳурайрадан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Бешик(да)ги (чақалоқ) ҳолда фақат учта (бола) гапирди: Исо; ва Бани Исроилда Журайж деб аталадиган бир киши бор эди, у намоз ўқир эди. Онаси келиб уни чақирди, у: ‹Унга жавоб берайми ёки намоз ўқийми?›, (деб ўйлади). (Она): ‹Аллаҳим, уни фоҳишаларнинг юзларини кўрсатмай туриб ўлдирма›, деди. Журайж ўз савмаасида (ибодатхонасида) эди, унга бир аёл ўзини кўрсатди (қизиқтирмоқчи бўлди) ва у билан гаплашди, у рад қилди. (Аёл) бир чўпонга борди ва ўзини унга тутди (зино қилди), бир ўғил туғди ва: ‹(Бу) Журайждан›, деди. Улар келиб унинг савмаасини буздилар, уни туширдилар ва уни сўкдилар. У таҳорат олиб намоз ўқиди, сўнг ўғилболанинг олдига келиб: ‹Эй ўғил, отанг ким?›, деди. У: ‹Чўпон›, деди. Улар: ‹Сенинг савмаангни олтиндан қурамиз›, дедилар. У: ‹Йўқ, фақат лойдан›, деди. Ва Бани Исроилдан бир аёл ўғлини эмизар эди, унинг ёнидан кўркам (либосли) суворий бир киши ўтди. У: ‹Аллаҳим, менинг ўғлимни унга ўхшаш қил›, деди. (Бола) эмчакни ташлаб, суворийга қаради ва: ‹Аллаҳим, мени унга ўхшаш қилма›, деди. Сўнг эмчакка (қайтиб) сўра бошлади — Абу Ҳурайра деди: Гўё мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бармоғини сўраётганини кўриб турибман — сўнг бир чўри (аёл)нинг ёнидан ўтилди (сукилди), (она): ‹Аллаҳим, ўғлимни бунга ўхшаш қилма›, деди. (Бола) эмчакни ташлаб: ‹Аллаҳим, мени унга ўхшаш қил›, деди. (Она): ‹Нега бундай?›, деди. (Бола): ‹Суворий — зўравонлардан бир зўравон (золим); бу чўри — улар: ‹Ўғирлик қилдинг, зино қилдинг›, дейдилар, ҳолбуки у (бундай) қилмаган›, деди».