حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَهُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ تَمَارَى هُوَ وَالْحُرُّ بْنُ قَيْسٍ الْفَزَارِيُّ فِي صَاحِبِ مُوسَى، قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ هُوَ خَضِرٌ، فَمَرَّ بِهِمَا أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ، فَدَعَاهُ ابْنُ عَبَّاسٍ، فَقَالَ إِنِّي تَمَارَيْتُ أَنَا وَصَاحِبِي، هَذَا فِي صَاحِبِ مُوسَى الَّذِي سَأَلَ السَّبِيلَ إِلَى لُقِيِّهِ، هَلْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ شَأْنَهُ قَالَ نَعَمْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " بَيْنَمَا مُوسَى فِي مَلإٍ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ جَاءَهُ رَجُلٌ، فَقَالَ هَلْ تَعْلَمُ أَحَدًا أَعْلَمَ مِنْكَ قَالَ لاَ. فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَى مُوسَى بَلَى عَبْدُنَا خَضِرٌ. فَسَأَلَ مُوسَى السَّبِيلَ إِلَيْهِ، فَجُعِلَ لَهُ الْحُوتُ آيَةً، وَقِيلَ لَهُ إِذَا فَقَدْتَ الْحُوتَ فَارْجِعْ، فَإِنَّكَ سَتَلْقَاهُ. فَكَانَ يَتْبَعُ الْحُوتَ فِي الْبَحْرِ، فَقَالَ لِمُوسَى فَتَاهُ أَرَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنَا إِلَى الصَّخْرَةِ، فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ، وَمَا أَنْسَانِيهِ إِلاَّ الشَّيْطَانُ أَنْ أَذْكُرَهُ. فَقَالَ مُوسَى ذَلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِ. فَارْتَدَّا عَلَى آثَارِهِمَا قَصَصًا فَوَجَدَا خَضِرًا، فَكَانَ مِنْ شَأْنِهِمَا الَّذِي قَصَّ اللَّهُ فِي كِتَابِهِ ".
Амр ибн Муҳаммад бизга айтди, Яъқуб ибн Иброҳим бизга айтди, у деди: Отам менга айтди, Солиҳдан, Ибн Шиҳобдан: Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ унга Ибн Аббосдан хабар берди: У ва Ҳурр ибн Қайс Фазорий Мусонинг соҳиби (ҳамроҳи) ҳақида тортишди. Ибн Аббос: «У Хизр», деди. Уларнинг ёнидан Убайй ибн Каъб ўтди, Ибн Аббос уни чақирди ва: «Мен ва бу шеригим Мусонинг соҳиби — уни учратиш учун йўл сўраган (соҳиби) ҳақида тортишди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни унинг иши (қиссаси)ни эслатганини эшитганмисан?», деди. У: «Ҳа, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитдим: ‹Мусо Бани Исроилдан бир жамоа ичида (турганида), унга бир киши келиб: ‹Сен ўзингдан олимроқ бирон кишини биласанми?›, деди. У: ‹Йўқ›, деди. Шунда Аллаҳ Мусога ваҳй қилди: ‹Йўқ (бор), Бизнинг бандамиз Хизр (сендан олимроқ)›. Мусо уни (топишга) йўл сўради. Унга балиқ аломат қилинди ва унга: ‹Балиқни йўқотган жойингда қайтгин, албатта уни учратасан›, дейилди. У денгизда балиқни кузатиб борди. Мусога хизматчиси: ‹Кўрдингми, биз қояга паноҳ олганимизда, мен балиқни унутдим; уни эслашни менга фақат шайтон унутдирди›, деди. Мусо: ‹Мана шу — биз излаётган (жой) эди›, деди. Улар иккиси ўз изларига (қайтиб) эргашдилар, сўнг Хизрни топдилар. Улар иккисининг иши — Аллаҳ ўз Китобида ҳикоя қилган (қисса) бўлди›», деди.