حَدَّثَنَا أَبُو الْقَاسِمِ، خَالِدُ بْنُ خَلِيٍّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ قَالَ الأَوْزَاعِيُّ أَخْبَرَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ تَمَارَى هُوَ وَالْحُرُّ بْنُ قَيْسِ بْنِ حِصْنٍ الْفَزَارِيُّ فِي صَاحِبِ مُوسَى، فَمَرَّ بِهِمَا أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ، فَدَعَاهُ ابْنُ عَبَّاسٍ فَقَالَ إِنِّي تَمَارَيْتُ أَنَا وَصَاحِبِي هَذَا فِي صَاحِبِ مُوسَى الَّذِي سَأَلَ السَّبِيلَ إِلَى لُقِيِّهِ، هَلْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ شَأْنَهُ فَقَالَ أُبَىٌّ نَعَمْ، سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ شَأْنَهُ يَقُولُ " بَيْنَمَا مُوسَى فِي مَلإٍ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ، إِذْ جَاءَهُ رَجُلٌ فَقَالَ أَتَعْلَمُ أَحَدًا أَعْلَمَ مِنْكَ قَالَ مُوسَى لاَ. فَأَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ إِلَى مُوسَى بَلَى، عَبْدُنَا خَضِرٌ، فَسَأَلَ السَّبِيلَ إِلَى لُقِيِّهِ، فَجَعَلَ اللَّهُ لَهُ الْحُوتَ آيَةً، وَقِيلَ لَهُ إِذَا فَقَدْتَ الْحُوتَ فَارْجِعْ، فَإِنَّكَ سَتَلْقَاهُ، فَكَانَ مُوسَى صلى الله عليه وسلم يَتَّبِعُ أَثَرَ الْحُوتِ فِي الْبَحْرِ. فَقَالَ فَتَى مُوسَى لِمُوسَى أَرَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنَا إِلَى الصَّخْرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ، وَمَا أَنْسَانِيهِ إِلاَّ الشَّيْطَانُ أَنْ أَذْكُرَهُ. قَالَ مُوسَى ذَلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِي. فَارْتَدَّا عَلَى آثَارِهِمَا قَصَصًا، فَوَجَدَا خَضِرًا، فَكَانَ مِنْ شَأْنِهِمَا مَا قَصَّ اللَّهُ فِي كِتَابِهِ ".
Бизга Абул-Қосим Холид ибн Халий ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Ҳарб ривоят қилди, у деди: ал-Авзоий айтди: бизга аз-Зуҳрий, Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утба ибн Масъуддан, у Ибн Аббосдан хабар бердики, у ал-Ҳурр ибн Қайс ибн Ҳисн ал-Фазорий билан Мусонинг ҳамроҳи ҳақида тортишди. Шунда уларнинг ёнидан Убайй ибн Каъб ўтди. Ибн Аббос уни чақириб: «Мен ва мана шу шеригим Мусонинг ҳамроҳи — унга учрашиш йўлини сўраган киши ҳақида тортишдик. Сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни унинг ишини эслаб (айтганини) эшитганмисан?» деди. Убайй: «Ҳа, мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни унинг ишини эслаб шундай деяётганларини эшитдим: ‹Мусо Бани Исроилдан бир жамоа ичида экан, унинг олдига бир киши келиб: Сен ўзингдан билимлироқ бировни биласанми? деди. Мусо: Йўқ, деди. Шунда Аллаҳ — азза ва жалла — Мусога: Ҳа, бандамиз Хизр (билимлироқ), деб ваҳий қилди. (Мусо) унга учрашиш йўлини сўради. Аллаҳ унга балиқни белги қилди ва: Балиқни йўқотсанг, қайт; албатта уни учратасан, дейилди. Мусо (алайҳиссалом) денгизда балиқнинг изидан борарди. Мусонинг йигити Мусога: Кўрдингми, биз қояга паноҳ топганимизда мен балиқни унутибман — уни эслашни менга фақат шайтон унуттирди, деди. Мусо: Мана шу биз истаган (жой) эди, деди. Сўнг улар изларидан қайтиб, кузатиб бордилар ва Хизрни топдилар. Уларнинг иши Аллаҳ Ўз Китобида қисса қилган(идек) бўлди,› дедилар,» деди.