وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ كَثِيرِ بْنِ أَفْلَحَ، عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ، مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ أَنَّ أَبَا قَتَادَةَ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ حُنَيْنٍ نَظَرْتُ إِلَى رَجُلٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ يُقَاتِلُ رَجُلاً مِنَ الْمُشْرِكِينَ، وَآخَرُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ يَخْتِلُهُ مِنْ وَرَائِهِ لِيَقْتُلَهُ، فَأَسْرَعْتُ إِلَى الَّذِي يَخْتِلُهُ فَرَفَعَ يَدَهُ لِيَضْرِبَنِي، وَأَضْرِبُ يَدَهُ، فَقَطَعْتُهَا، ثُمَّ أَخَذَنِي، فَضَمَّنِي ضَمًّا شَدِيدًا حَتَّى تَخَوَّفْتُ، ثُمَّ تَرَكَ فَتَحَلَّلَ، وَدَفَعْتُهُ ثُمَّ قَتَلْتُهُ، وَانْهَزَمَ الْمُسْلِمُونَ، وَانْهَزَمْتُ مَعَهُمْ، فَإِذَا بِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي النَّاسِ، فَقُلْتُ لَهُ مَا شَأْنُ النَّاسِ قَالَ أَمْرُ اللَّهِ، ثُمَّ تَرَاجَعَ النَّاسُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَقَامَ بَيِّنَةً عَلَى قَتِيلٍ قَتَلَهُ فَلَهُ سَلَبُهُ ". فَقُمْتُ لأَلْتَمِسَ بَيِّنَةً عَلَى قَتِيلِي، فَلَمْ أَرَ أَحَدًا يَشْهَدُ لِي فَجَلَسْتُ، ثُمَّ بَدَا لِي، فَذَكَرْتُ أَمْرَهُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ جُلَسَائِهِ سِلاَحُ هَذَا الْقَتِيلِ الَّذِي يَذْكُرُ عِنْدِي فَأَرْضِهِ مِنْهُ. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ كَلاَّ لاَ يُعْطِهِ أُصَيْبِغَ مِنْ قُرَيْشٍ، وَيَدَعَ أَسَدًا مِنْ أُسْدِ اللَّهِ يُقَاتِلُ عَنِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَدَّاهُ إِلَىَّ، فَاشْتَرَيْتُ مِنْهُ خِرَافًا فَكَانَ أَوَّلَ مَالٍ تَأَثَّلْتُهُ فِي الإِسْلاَمِ.
Лайс айтди: Яҳё ибн Саид менга айтди, у Умар ибн Касир ибн Афлаҳдан, у Абу Муҳаммад — Абу Қатоданинг мавлосидан: Абу Қатода айтди: Ҳунайн куни бўлганда, мен мусулмонлардан бир кишини мушриклардан бир киши билан жанг қилаётганини, мушриклардан бошқаси эса орқасидан уни ўлдириш учун яширинча келаётганини кўрдим. Мен яширинча келаётган киши томон шошилдим. У мени уриш учун қўлини кўтарди, мен унинг қўлини уриб кесдим. Кейин у мени ушлаб, шундай қаттиқ қучоқладики, мен қўрқдим. Кейин қўйиб юборди, бўшашди. Мен уни итариб, кейин ўлдирдим. Мусулмонлар мағлуб бўлдилар (чекиниб қолдилар), мен ҳам улар билан чекиндим. Қарасам, Умар ибн ал-Хаттоб одамлар ичида. Мен унга дедим: «Одамларга нима бўлди?» У деди: «Аллаҳнинг амри.» Кейин одамлар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига қайтдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Ким ўзи ўлдирган ўлик (душман) устига далил келтирса, унинг ўлжаси ўшаники.» Мен ўз ўлигимга далил излаш учун турдим, лекин менга гувоҳлик берадиган ҳеч кимни кўрмадим, шунда ўтирдим. Кейин менга фикр келди, унинг ишини Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга зикр қилдим. Унинг суҳбатдошларидан бир киши деди: «У зикр қилаётган ўликнинг қуроли менинг олдимда, уни ундан рози қил.» Абу Бакр деди: «Йўқ! У (Набий) Қурайшдан бир кичик қуш (заиф киши)га уни бермайди, Аллаҳнинг шерларидан бир шерни — у Аллаҳ ва Расули соллаллаҳу алайҳи васаллам учун жанг қилади — қолдириб (бермайди).» У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам туриб, уни менга топширди. Мен у билан бир боғ (хурмозор) сотиб олдим, у Исломда мен биринчи орттирган мол эди.