حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا فَرَغَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ حُنَيْنٍ بَعَثَ أَبَا عَامِرٍ عَلَى جَيْشٍ إِلَى أَوْطَاسٍ فَلَقِيَ دُرَيْدَ بْنَ الصِّمَّةِ، فَقُتِلَ دُرَيْدٌ وَهَزَمَ اللَّهُ أَصْحَابَهُ. قَالَ أَبُو مُوسَى وَبَعَثَنِي مَعَ أَبِي عَامِرٍ فَرُمِيَ أَبُو عَامِرٍ فِي رُكْبَتِهِ، رَمَاهُ جُشَمِيٌّ بِسَهْمٍ فَأَثْبَتَهُ فِي رُكْبَتِهِ، فَانْتَهَيْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ يَا عَمِّ مَنْ رَمَاكَ فَأَشَارَ إِلَى أَبِي مُوسَى فَقَالَ ذَاكَ قَاتِلِي الَّذِي رَمَانِي. فَقَصَدْتُ لَهُ فَلَحِقْتُهُ فَلَمَّا رَآنِي وَلَّى فَاتَّبَعْتُهُ وَجَعَلْتُ أَقُولُ لَهُ أَلاَ تَسْتَحِي، أَلاَ تَثْبُتُ. فَكَفَّ فَاخْتَلَفْنَا ضَرْبَتَيْنِ بِالسَّيْفِ فَقَتَلْتُهُ ثُمَّ قُلْتُ لأَبِي عَامِرٍ قَتَلَ اللَّهُ صَاحِبَكَ. قَالَ فَانْزِع�� هَذَا السَّهْمَ فَنَزَعْتُهُ فَنَزَا مِنْهُ الْمَاءُ. قَالَ يَا ابْنَ أَخِي أَقْرِئِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم السَّلاَمَ، وَقُلْ لَهُ اسْتَغْفِرْ لِي. وَاسْتَخْلَفَنِي أَبُو عَامِرٍ عَلَى النَّاسِ، فَمَكَثَ يَسِيرًا ثُمَّ مَاتَ، فَرَجَعْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْتِهِ عَلَى سَرِيرٍ مُرْمَلٍ وَعَلَيْهِ فِرَاشٌ قَدْ أَثَّرَ رِمَالُ السَّرِيرِ بِظَهْرِهِ وَجَنْبَيْهِ، فَأَخْبَرْتُهُ بِخَبَرِنَا وَخَبَرِ أَبِي عَامِرٍ، وَقَالَ قُلْ لَهُ اسْتَغْفِرْ لِي، فَدَعَا بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ رَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِعُبَيْدٍ أَبِي عَامِرٍ ". وَرَأَيْتُ بَيَاضَ إِبْطَيْهِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَوْقَ كَثِيرٍ مِنْ خَلْقِكَ مِنَ النَّاسِ ". فَقُلْتُ وَلِي فَاسْتَغْفِرْ. فَقَالَ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَيْسٍ ذَنْبَهُ وَأَدْخِلْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مُدْخَلاً كَرِيمًا ". قَالَ أَبُو بُرْدَةَ إِحْدَاهُمَا لأَبِي عَامِرٍ وَالأُخْرَى لأَبِي مُوسَى.
Муҳаммад ибн ал-Ало бизга айтди, Абу Усома бизга айтди, у Бурайд ибн Абдуллаҳдан, у Абу Бурдадан, у Абу Мусо розияллаҳу анҳудан: У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳунайндан бўшаганда (тугатганда), Абу Омирни Автосга бир қўшин устида (бошлиқ қилиб) юборди. У Дурайд ибн ас-Симма билан тўқнашди, Дурайд ўлдирилди, Аллаҳ унинг шерикларини мағлуб қилди. Абу Мусо айтди: Мени Абу Омир билан юборди. Абу Омир тиззасидан ўқ билан отилди, уни бир жушамий ўқ билан отиб, тиззасига (ўқни) қадаб қўйди. Мен унинг олдига етиб дедим: «Эй амаки, сени ким отди?» У Абу Мусога ишора қилиб деди: «Мана ўша мени отиб, қотилим (бўлувчи).» Мен у томон қасд қилдим, унга етиб олдим. У мени кўрганда юз ўгириб қочди, мен уни таъқиб қилиб унга: «Уялмайсанми? Собит турмайсанми?» дердим. У тўхтади. Биз қилич билан икки зарба алмашдик, мен уни ўлдирдим. Кейин Абу Омирга дедим: «Аллаҳ сенинг шеригингни (қотилингни) ўлдирди.» У деди: «Бу ўқни тортиб ол.» Мен уни тортиб олдим, ундан сув отилди. У деди: «Эй жияним, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга салом етказ ва унга айт: мен учун мағфират сўрасин.» Абу Омир мени одамлар устига ўзининг ўринбосари қилди. У оз турди, кейин вафот этди. Мен қайтиб, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг уйига кирдим. У арқон тўшалган каравотда эди, устида тўшак бор эди, каравот арқонлари унинг орқаси ва ён томонларида из қолдирган эди. Мен унга бизнинг хабаримизни ва Абу Омирнинг хабарини айтдим. У: «Унга айт, мен учун мағфират сўрасин (деган)» дедим. У сув сўраб таҳорат қилди, кейин қўлларини кўтариб деди: «Аллаҳумма, Абу Омир Убайдни мағфират қил.» Мен унинг қўлтиғининг оқлигини кўрдим. Кейин деди: «Аллаҳумма, уни Қиёмат куни халқингдан кўп одамлар устида (юқори мартабада) қил.» Мен дедим: «Мен учун ҳам мағфират сўра.» У деди: «Аллаҳумма, Абдуллаҳ ибн Қайснинг гуноҳини мағфират қил ва уни Қиёмат куни карамли (шарафли) кириш жойига кирит.» Абу Бурда айтди: Бири (дуо) Абу Омир учун, иккинчиси Абу Мусо учун эди.