حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، سَمِعَ سُفْيَانَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ زَيْنَبَ ابْنَةِ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أُمِّهَا أُمِّ سَلَمَةَ ـ رضى الله عنها ـ دَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدِي مُخَنَّثٌ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أُمَيَّةَ يَا عَبْدَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْكُمُ الطَّائِفَ غَدًا فَعَلَيْكَ بِابْنَةِ غَيْلاَنَ، فَإِنَّهَا تُقْبِلُ بِأَرْبَعٍ وَتُدْبِرُ بِثَمَانٍ. وَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَدْخُلَنَّ هَؤُلاَءِ عَلَيْكُنَّ ". قَالَ ابْنُ عُيَيْنَةَ وَقَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ الْمُخَنَّثُ هِيتٌ. حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ هِشَامٍ بِهَذَا، وَزَادَ وَهْوَ مُحَاصِرٌ الطَّائِفَ يَوْمَئِذٍ.
ал-Ҳумайдий бизга айтди, у Суфёндан эшитди, Ҳишом бизга айтди, у отасидан, у Зайнаб бинт Абу Саламадан, у онаси Умму Салама розияллаҳу анҳодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг олдимга кирди, менинг ёнимда бир муханнас (хотинсифат эркак) бор эди. Мен уни Абдуллаҳ ибн Абу Умайяга: «Эй Абдуллаҳ, агар Аллаҳ сизларга эртага Тоифни фатҳ қилса, сен Ғайлоннинг қизига (уйланишга) интил, чунки у тўрт (бурма) билан келади, саккиз (бурма) билан кетади» деяётганини эшитдим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Булар сизларнинг (аёллар) олдингизга асло кирмасинлар.» Ибн Уяйна айтди: Ибн Журайж деди: «Муханнас — Ҳит (деган киши).» Маҳмуд бизга айтди, Абу Усома бизга шуни Ҳишомдан айтди ва зиёда қилди: у (Набий) ўша куни Тоифни қамал қилаётган эди.