وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، - وَهُوَ ابْنُ رُفَيْعٍ - عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ خَرَجْتُ لَيْلَةً مِنَ اللَّيَالِي فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمْشِي وَحْدَهُ لَيْسَ مَعَهُ إِنْسَانٌ قَالَ فَظَنَنْتُ أَنَّهُ يَكْرَهُ أَنْ يَمْشِيَ مَعَهُ أَحَدٌ - قَالَ - فَجَعَلْتُ أَمْشِي فِي ظِلِّ الْقَمَرِ فَالْتَفَتَ فَرَآنِي فَقَالَ " مَنْ هَذَا " . فَقُلْتُ أَبُو ذَرٍّ جَعَلَنِي اللَّهُ فِدَاءَكَ . قَالَ " يَا أَبَا ذَرٍّ تَعَالَهْ " . قَالَ فَمَشَيْتُ مَعَهُ سَاعَةً فَقَالَ " إِنَّ الْمُكْثِرِينَ هُمُ الْمُقِلُّونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِلاَّ مَنْ أَعْطَاهُ اللَّهُ خَيْرًا فَنَفَحَ فِيهِ يَمِينَهُ وَشِمَالَهُ وَبَيْنَ يَدَيْهِ وَوَرَاءَهُ وَعَمِلَ فِيهِ خَيْرًا " . قَالَ فَمَشَيْتُ مَعَهُ سَاعَةً فَقَالَ " اجْلِسْ هَا هُنَا " . قَالَ فَأَجْلَسَنِي فِي قَاعٍ حَوْلَهُ حِجَارَةٌ فَقَالَ لِيَ " اجْلِسْ هَا هُنَا حَتَّى أَرْجِعَ إِلَيْكَ " . قَالَ فَانْطَلَقَ فِي الْحَرَّةِ حَتَّى لاَ أَرَاهُ فَلَبِثَ عَنِّي فَأَطَالَ اللَّبْثَ ثُمَّ إِنِّي سَمِعْتُهُ وَهُوَ مُقْبِلٌ وَهُوَ يَقُولُ " وَإِنْ سَرَقَ وَإِنْ زَنَى " . قَالَ فَلَمَّا جَاءَ لَمْ أَصْبِرْ فَقُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ جَعَلَنِي اللَّهُ فِدَاءَكَ مَنْ تُكَلِّمُ فِي جَانِبِ الْحَرَّةِ مَا سَمِعْتُ أَحَدًا يَرْجِعُ إِلَيْكَ شَيْئًا . قَالَ " ذَاكَ جِبْرِيلُ عَرَضَ لِي فِي جَانِبِ الْحَرَّةِ فَقَالَ بَشِّرْ أُمَّتَكَ أَنَّهُ مَنْ مَاتَ لاَ يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا دَخَلَ الْجَنَّةَ . فَقُلْتُ يَا جِبْرِيلُ وَإِنْ سَرَقَ وَإِنْ زَنَى قَالَ نَعَمْ . قَالَ قُلْتُ وَإِنْ سَرَقَ وَإِنْ زَنَى قَالَ نَعَمْ . قَالَ قُلْتُ وَإِنْ سَرَقَ وَإِنْ زَنَى قَالَ نَعَمْ وَإِنْ شَرِبَ الْخَمْرَ " .
Ва бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Жарир Абдулазиз — у ибн Руфайъ — дан, у Зайд ибн Ваҳбдан, у Абу Заррдан ривоят қилди, у деди: Бир кечалардан бирида (уйдан) чиқдим, шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёлғиз, ёнида ҳеч ким йўқ ҳолда юриб борардилар. Мен у киши ёнида биров юришини ёқтирмасалар керак, деб ўйладим. Шунда мен ой соясида юра бошладим. У киши ўгирилиб мени кўрди ва: «Бу ким?» деди. Мен: «Абу Зарр, Аллаҳ мени сизга фидо қилсин» дедим. У: «Эй Абу Зарр, кел» деди. Мен у киши билан бир муддат юрдим. Сўнг у: «Албатта, (мол-дунёни) кўпайтирувчилар Қиёмат кунида (савоби) озаювчилардир, магар Аллаҳ кимга яхшилик (мол) бериб, у ўнг томонига, чап томонига, олдига ва орқасига (саховат билан) сочса ва у (мол)да яхшилик қилса, бундан мустасно» деди. Мен у киши билан яна бир муддат юрдим. Сўнг у: «Шу ерда ўтир» деди. Мени атрофи тошлар билан ўралган бир текисликка ўтқазди ва менга: «Мен сенга қайтиб келгунимча шу ерда ўтириб тур» деди. Сўнг у қора тошли ер (ҳарра)га кетди, мен уни кўрмай қолдим. Мендан узоқ вақт ғойиб бўлди. Сўнг мен унинг қайтиб келаётганини ва: «Гарчи ўғирлик қилса ҳам, гарчи зино қилса ҳам» деяётганини эшитдим. У келганда сабр қила олмай: «Ё Набияллаҳ, Аллаҳ мени сизга фидо қилсин, ҳарра томонида ким билан гаплашдингиз? Мен сизга бирор нарса жавоб қайтараётган бировни эшитмадим» дедим. У: «У Жибрил эди, ҳарра томонида менга кўринди ва: ‹Умматингга хушхабар бер: ким Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилмай вафот этса, жаннатга киради›, деди. Мен: ‹Эй Жибрил, гарчи ўғирлик қилса ҳам, гарчи зино қилса ҳам?› дедим. У: ‹Ҳа›, деди. Мен: ‹Гарчи ўғирлик қилса ҳам, гарчи зино қилса ҳам?› дедим. У: ‹Ҳа›, деди. Мен: ‹Гарчи ўғирлик қилса ҳам, гарчи зино қилса ҳам?› дедим. У: ‹Ҳа, гарчи хамр ичса ҳам›, деди» деди.