حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " كَانَ رَجُلٌ يُسْرِفُ عَلَى نَفْسِهِ، فَلَمَّا حَضَرَهُ الْمَوْتُ قَالَ لِبَنِيهِ إِذَا أَنَا مُتُّ فَأَحْرِقُونِي ثُمَّ اطْحَنُونِي ثُمَّ ذَرُّونِي فِي الرِّيحِ، فَوَاللَّهِ لَئِنْ قَدَرَ عَلَىَّ رَبِّي لَيُعَذِّبَنِّي عَذَابًا مَا عَذَّبَهُ أَحَدًا. فَلَمَّا مَاتَ فُعِلَ بِهِ ذَلِكَ، فَأَمَرَ اللَّهُ الأَرْضَ، فَقَالَ اجْمَعِي مَا فِيكِ مِنْهُ. فَفَعَلَتْ فَإِذَا هُوَ قَائِمٌ، فَقَالَ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ قَالَ يَا رَبِّ، خَشْيَتُكَ. فَغَفَرَ لَهُ ". وَقَالَ غَيْرُهُ " مَخَافَتُكَ يَا رَبِّ ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад менга айтди, Ҳишом бизга айтди, Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан, Ҳумайд ибн Абдураҳмондан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Бир киши ўз нафсига исроф қилар (ҳаддан ошар) эди. Унга ўлим етганида ўғилларига: ‹Мен ўлсам, мени куйдиринглар, сўнг янчинглар, сўнг шамолда мени сочинглар; Аллаҳга қасамки, агар Раббим менга (қайтадан жамлашга) қодир бўлса, мени ҳеч кимни азобламагандек бир азоб билан азоблайди›, деди. У ўлганида, унга шундай қилинди. Шунда Аллаҳ ерга буюрди ва: ‹Сенда ундан бўлган нарсани жамла›, деди. (Ер) шундай қилди, бирдан у тик (турган) эди. (Аллаҳ): ‹Сени қилган ишингга нима ундади?›, деди. У: ‹Эй Раббим, Сендан қўрқишим›, деди. Шунда (Аллаҳ) унга мағфират қилди». Бошқа (рови): «Сендан қўрқишим, эй Раббим», деди.