حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنِي حَجَّاجٌ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الْحَسَنِ، حَدَّثَنَا جُنْدُبُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، فِي هَذَا الْمَسْجِدِ، وَمَا نَسِينَا مُنْذُ حَدَّثَنَا، وَمَا نَخْشَى أَنْ يَكُونَ جُنْدُبٌ كَذَبَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَانَ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ رَجُلٌ بِهِ جُرْحٌ، فَجَزِعَ فَأَخَذَ سِكِّينًا فَحَزَّ بِهَا يَدَهُ، فَمَا رَقَأَ الدَّمُ حَتَّى مَاتَ، قَالَ اللَّهُ تَعَالَى بَادَرَنِي عَبْدِي بِنَفْسِهِ، حَرَّمْتُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ ".
Муҳаммад менга айтди, у деди: Ҳажжож менга айтди, Жарир бизга айтди, Ҳасандан, Жундуб ибн Абдуллаҳ бизга шу масжидда айтди — бизга айтганидан бери (уни) унутмадик ва Жундуб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ёлғон тўқиган бўлишидан қўрқмаймиз — у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Сизлардан олдин ўтганлардан бир киши бор эди — Аллаҳ унга мол (кўп) берган эди. У ўлими етганида ўғилларига: ‹Мен сизларга қандай ота эдим?›, деди. Улар: ‹Энг яхши ота›, дедилар. У: ‹Албатта, мен ҳеч қачон бирор яхшилик қилмаганман; мен ўлсам, мени куйдиринглар, сўнг (кулимни) янчинглар, сўнг шамолли бир кунда мени сочинглар›, деди. Улар шундай қилдилар. Шунда Аллаҳ азза ва жалла уни жамлаб: ‹Сени нима (бунга) ундади?›, деди. У: ‹Сендан қўрқишим›, деди. Шунда (Аллаҳ) уни ўз раҳмати билан қарши олди (мағфират қилди)». — бироқ бу (#3463) матнда: «Сизлардан олдин ўтганлардан бир киши бор эди, унда жароҳат бор эди; у (оғриқдан) чйдамай, бир пичоқ олиб, у билан қўлини кесди; қон тўхтамади, токи у ўлди. Аллаҳ таоло: ‹Бандам ўз жонига нисбатан Мендан (олдин) шошилди (ўзини ўлдирди); Мен унга жаннатни ҳаром қилдим›, деди».