حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا أَبُو حَمْزَةَ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ مَوْهَبٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ حَجَّ الْبَيْتَ فَرَأَى قَوْمًا جُلُوسًا فَقَالَ مَنْ هَؤُلاَءِ الْقُعُودُ قَالُوا هَؤُلاَءِ قُرَيْشٌ. قَالَ مَنِ الشَّيْخُ قَالُوا ابْنُ عُمَرَ. فَأَتَاهُ فَقَالَ إِنِّي سَائِلُكَ عَنْ شَىْءٍ أَتُحَدِّثُنِي، قَالَ أَنْشُدُكَ بِحُرْمَةِ هَذَا الْبَيْتِ أَتَعْلَمُ أَنَّ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ فَرَّ يَوْمَ أُحُدٍ قَالَ نَعَمْ. قَالَ فَتَعْلَمُهُ تَغَيَّبَ عَنْ بَدْرٍ فَلَمْ يَشْهَدْهَا قَالَ نَعَمْ. قَالَ فَتَعْلَمُ أَنَّهُ تَخَلَّفَ عَنْ بَيْعَةِ الرُّضْوَانِ فَلَمْ يَشْهَدْهَا قَالَ نَعَمْ. قَالَ فَكَبَّرَ. قَالَ ابْنُ عُمَرَ تَعَالَ لأُخْبِرَكَ وَلأُبَيِّنَ لَكَ عَمَّا سَأَلْتَنِي عَنْهُ، أَمَّا فِرَارُهُ يَوْمَ أُحُدٍ فَأَشْهَدُ أَنَّ اللَّهَ عَفَا عَنْهُ، وَأَمَّا تَغَيُّبُهُ عَنْ بَدْرٍ فَإِنَّهُ كَانَ تَحْتَهُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَتْ مَرِيضَةً، فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ لَكَ أَجْرَ رَجُلٍ مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا وَسَهْمَهُ ". وَأَمَّا تَغَيُّبُهُ عَنْ بَيْعَةِ الرُّضْوَانِ فَإِنَّهُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ أَعَزَّ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ لَبَعَثَهُ مَكَانَهُ، فَبَعَثَ عُثْمَانَ، وَكَانَ بَيْعَةُ الرُّضْوَانِ بَعْدَ مَا ذَهَبَ عُثْمَانُ إِلَى مَكَّةَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ الْيُمْنَى " هَذِهِ يَدُ عُثْمَانَ ". فَضَرَبَ بِهَا عَلَى يَدِهِ فَقَالَ " هَذِهِ لِعُثْمَانَ ". اذْهَبْ بِهَذَا الآنَ مَعَكَ.
Абдон бизга айтди, Абу Ҳамза бизга хабар берди, Усмон ибн Мавҳабдан, у деди: Бир киши Байтни ҳаж қилиб келди ва бир қавмни ўтирган ҳолда кўрди. У: «Мана бу ўтирганлар ким?», деди. Улар: «Булар Қурайш», дедилар. У: «Шайх (котта) ким?», деди. Улар: «Ибн Умар», дедилар. У унин олдига келди ва: «Мен сендан бир нарса сўрайман, менга айтасанми? Мана бу Байтнинг ҳурмати билан сўрайман: Усмон ибн Аффон Уҳуд куни қочганини биласанми?», деди. У: «Ҳа», деди. У: «Унинг Бадрдан ғойиб бўлиб, унда қатнашмаганини биласанми?», деди. У: «Ҳа», деди. У: «Унинг Ризвон байъатидан ортда қолиб, унда қатнашмаганини биласанми?», деди. У: «Ҳа», деди. У: «Аллаҳу акбар!», деди. Ибн Умар: «Кел, сенга хабар берай ва сен мендан сўраган нарсанг ҳақида баён қилай: Унинг Уҳуд куни қочишига келсак — мен гувоҳлик бераманки, Аллаҳ уни афв қилди; унинг Бадрдан ғойиб бўлишига келсак — унинг никоҳида Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қизи бор эди ва у касал эди; Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: ‹Сенга Бадрда қатнашган кишининг ажри ва улуши бор› деди; унинг Ризвон байъатидан ғойиб бўлишига келсак — агар Макка ичида Усмон ибн Аффондан азиз (обрўли) бирор киши бўлганида, (Набий) уни унинг ўрнида юборар эди; (лекин) Усмонни юборди; Ризвон байъати эса Усмон Маккага кетгандан кейин бўлди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз ўнг қўли билан: ‹Бу Усмоннинг қўли› деди ва уни ўз қўли устига урди ва: ‹Бу Усмон учун› деди. Энди буни ўзинг билан олиб кет», деди.