وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ، - وَنَسَبَهُ غَيْرُ ابْنِ وَهْبٍ فَقَالَ ابْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ - أَنَّ سَلَمَةَ، بْنَ الأَكْوَعِ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ خَيْبَرَ قَاتَلَ أَخِي قِتَالاً شَدِيدًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَارْتَدَّ عَلَيْهِ سَيْفُهُ فَقَتَلَهُ فَقَالَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي ذَلِكَ وَشَكُّوا فِيهِ رَجُلٌ مَاتَ فِي سِلاَحِهِ . وَشَكُّوا فِي بَعْضِ أَمْرِهِ . قَالَ سَلَمَةُ فَقَفَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ خَيْبَرَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي أَنْ أَرْجُزَ لَكَ . فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَعْلَمُ مَا تَقُولُ قَالَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَوْلاَ اللَّهُ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " صَدَقْتَ " . وَأَنْزِلَنَّ سَكِينَةً عَلَيْنَا وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا وَالْمُشْرِكُونَ قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا قَالَ فَلَمَّا قَضَيْتُ رَجَزِي قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ قَالَ هَذَا " . قُلْتُ قَالَهُ أَخِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَرْحَمُهُ اللَّهُ " . قَالَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ نَاسًا لَيَهَابُونَ الصَّلاَةَ عَلَيْهِ يَقُولُونَ رَجُلٌ مَاتَ بِسِلاَحِهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَاتَ جَاهِدًا مُجَاهِدًا " . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ ثُمَّ سَأَلْتُ ابْنًا لِسَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ فَحَدَّثَنِي عَنْ أَبِيهِ مِثْلَ ذَلِكَ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ - حِينَ قُلْتُ إِنَّ نَاسًا يَهَابُونَ الصَّلاَةَ عَلَيْهِ - فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَذَبُوا مَاتَ جَاهِدًا مُجَاهِدًا فَلَهُ أَجْرُهُ مَرَّتَيْنِ " . وَأَشَارَ بِإِصْبَعَيْهِ .
Яна менга Абут-Тоҳир ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус Ибн Шиҳоб орқали хабар берди, менга Абдурроҳман — уни Ибн Ваҳбдан бошқаси нисбат бериб: Ибн Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Молик деди — хабар бердики, Салама ибн ал-Акваъ деди: Хайбар куни бўлганида, акам Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга қаттиқ жанг қилди. Шунда қиличи унга қайтиб (ўзига тегиб) уни ўлдирди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари бу ҳақда (гап қилдилар) ва ундан шубҳа қилдилар: «Қуролида ўлган бир киши» (деб). Ва унинг ишининг баъзисидан шубҳа қилдилар. Салама деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбардан қайтди. Мен дедим: «Эй Аллаҳнинг Расули, мен сизга ражаз (шеър) айтишимга рухсат беринг». Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга рухсат берди. Умар ибн ал-Хаттоб деди: «Нима деяётганингни билгин (эҳтиёт бўл)». (Салама) деди: Мен дедим: «Аллаҳга қасам, агар Аллаҳ бўлмаганида, биз ҳидоят топмас, садақа ҳам қилмас, намоз ҳам ўқимас эдик». Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Рост айтдинг». «Устимизга сакина тушир ва агар (душман билан) учрашсак оёқларни собит қил. Мушриклар устимизга зулм қилдилар». (Салама) деди: Ражазимни тугатганимда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Буни ким айтди?» Мен дедим: «Буни акам айтган». Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Аллаҳ унга раҳм қилсин». (Салама) деди: Мен дедим: «Эй Аллаҳнинг Расули, баъзи одамлар унга жаноза ўқишдан қўрқаяптилар, ‹қуролидан (ўзининг қуролидан) ўлган киши› деяптилар». Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «У жаҳд қилувчи мужоҳид бўлиб вафот этди». Ибн Шиҳоб деди: Сўнг мен Салама ибн ал-Акваънинг бир ўғлидан сўрадим, у менга отасидан шунга ўхшаш ривоят қилди. Фақат у — мен «баъзи одамлар унга жаноза ўқишдан қўрқаяптилар» деганимда — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганини (зикр қилди).