حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ شَرِيكٍ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ، بِالرَّحَبَةِ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ الْحُدَيْبِيَةِ خَرَجَ إِلَيْنَا نَاسٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فِيهِمْ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو وَأُنَاسٌ مِنْ رُؤَسَاءِ الْمُشْرِكِينَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ خَرَجَ إِلَيْكَ نَاسٌ مِنْ أَبْنَائِنَا وَإِخْوَانِنَا وَأَرِقَّائِنَا وَلَيْسَ لَهُمْ فِقْهٌ فِي الدِّينِ وَإِنَّمَا خَرَجُوا فِرَارًا مِنْ أَمْوَالِنَا وَضِيَاعِنَا فَارْدُدْهُمْ إِلَيْنَا . " فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ فِقْهٌ فِي الدِّينِ سَنُفَقِّهُهُمْ " . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ لَتَنْتَهُنَّ أَوْ لَيَبْعَثَنَّ اللَّهُ عَلَيْكُمْ مَنْ يَضْرِبُ رِقَابَكُمْ بِالسَّيْفِ عَلَى الدِّينِ قَدِ امْتَحَنَ اللَّهُ قَلْبَهُ عَلَى الإِيمَانِ " . قَالُوا مَنْ هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ مَنْ هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَقَالَ عُمَرُ مَنْ هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " هُوَ خَاصِفُ النَّعْلِ " . وَكَانَ أَعْطَى عَلِيًّا نَعْلَهُ يَخْصِفُهَا ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَيْنَا عَلِيٌّ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ كَذَبَ عَلَىَّ مُتَعَمِّدًا فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ مِنْ حَدِيثِ رِبْعِيٍّ عَنْ عَلِيٍّ . وَسَمِعْتُ الْجَارُودَ يَقُولُ سَمِعْتُ وَكِيعًا يَقُولُ لَمْ يَكْذِبْ رِبْعِيُّ بْنُ حِرَاشٍ فِي الإِسْلاَمِ كِذْبَةً . وَأَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي الأَسْوَدِ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ مَهْدِيٍّ يَقُولُ مَنْصُورُ بْنُ الْمُعْتَمِرِ أَثْبَتُ أَهْلِ الْكُوفَةِ .
Бизга Суфён ибн Вакииъ ривоят қилди, у деди: бизга отам, Шарикдан, у Мансурдан, у Рибъий ибн Ҳирошдан ривоят қилди, у деди: бизга Али ибн Абу Толиб ар-Раҳаба (деган жой)да ривоят қилиб, деди: Ҳудайбия куни бўлганида, мушриклардан бир гуруҳ одамлар бизнинг олдимизга чиқди; уларнинг орасида Суҳайл ибн Амр ва мушрик раҳбарларидан кишилар бор эди. Улар: «Эй Расулуллаҳ! Сизнинг олдингизга ўғилларимиздан, биродарларимиздан ва қулларимиздан баъзи кишилар чиқиб келди; уларда динда фиқҳ (билим) йўқ, улар фақат мол-мулкимиздан қочиб чиқиб келишди, холос. Бас, уларни бизга қайтариб беринг,» дедилар. (Набий): «Агар уларда динда фиқҳ бўлмаса, биз уларни фиқҳга ўргатамиз,» (дедилар). Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Қурайш жамоаси! Ё (бу ишлардан) тийиласизлар, ёки Аллаҳ сизларга дин йўлида бўйинларингизни қилич билан урадиган бир кишини юборади — Аллаҳ унинг қалбини имон устида синаб (тоблаб) қўйган,» дедилар. Улар: «У ким, эй Расулуллаҳ?» дедилар. Абу Бакр унга: «У ким, эй Расулуллаҳ?» деди, Умар (ҳам): «У ким, эй Расулуллаҳ?» деди. У: «У наъл (оёқ кийимини) тикувчи кишидир,» дедилар. У киши Алига ўз наълини уни тикиши учун берган эдилар. Сўнг Али бизга юзланиб: «Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким менга била туриб ёлғон (гап) тўқиса, дўзахдаги ўрнини ҳозирласин,» дедилар,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис Рибъийнинг Алидан (ривояти) сифатида ҳасан саҳиҳ ғарибдир; уни фақат шу йўл билангина биламиз. Мен ал-Жоруд айтганини эшитдим: мен Вакииъ айтганини эшитдим: «Рибъий ибн Ҳирош Исломда бирор марта ёлғон гапирмаган,» (деб). Менга Муҳаммад ибн Исмоил, Абдуллаҳ ибн Абул-Асваддан хабар берди, у деди: мен Абдурраҳмон ибн Маҳдий айтганини эшитдим: «Мансур ибн ал-Муътамир Куфа аҳлининг энг (ишончли, ҳадисни) мустаҳкам (ривоят қилувчи)сидир,» (деб).