وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ قَالَ ابْنُ نَافِعٍ أَخْبَرَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا بِشْرٍ، يُحَدِّثُ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، - رضى الله عنهما - يُحَدِّثُ أَنَّ رَجُلاً أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُحْرِمٌ فَوَقَعَ مِنْ نَاقَتِهِ فَأَقْعَصَتْهُ فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُغْسَلَ بِمَاءٍ وَسِدْرٍ وَأَنْ يُكَفَّنَ فِي ثَوْبَيْنِ وَلاَ يُمَسَّ طِيبًا خَارِجٌ رَأْسُهُ . قَالَ شُعْبَةُ ثُمَّ حَدَّثَنِي بِهِ بَعْدَ ذَلِكَ خَارِجٌ رَأْسُهُ وَوَجْهُهُ فَإِنَّهُ يُبْعَثُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلَبِّدًا .
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) (ривоят қилди)ки: Бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — у муҳрим ҳолда — келди; бас нақасидан йиқилди ва у (киши)ни ўлдирди. Бас Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни сув ва сидр билан ювилиши, икки кийимда кафанланиши ва атир тегизилмаслигига буюрди — боши (очиқ) ташқарида (ҳолда). Шуъба: «Кейин у (Абу Бишр) буни менга шундан кейин: ‹боши ва юзи (очиқ) ташқарида; чунки у қиёмат куни сочини ёпиштирган ҳолда тирилтиради› (деб) сўзлади» деди.