وَحَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَجِيبُوا هَذِهِ الدَّعْوَةَ إِذَا دُعِيتُمْ لَهَا " . قَالَ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ يَأْتِي الدَّعْوَةَ فِي الْعُرْسِ وَغَيْرِ الْعُرْسِ وَيَأْتِيهَا وَهُوَ صَائِمٌ .
Ва менга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Ҳажжож ибн Муҳаммад Ибн Журайждан ривоят қилди, менга Мусо ибн Уқба Нофидан хабар берди, у деди: Мен Абдуллаҳ ибн Умарни шундай деяётганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бу даъватга чақирилсангиз, унга ижобат қилинглар» деди. (Нофиъ) деди: Абдуллаҳ ибн Умар тўйдаги ва тўйдан бошқа (таомдаги) даъватга келар ва унга рўзадор ҳолида ҳам келарди.