حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَعَمْرٌو النَّاقِدُ - وَاللَّفْظُ لأَبِي بَكْرٍ - قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ سَمِعَ جَابرًا يَقُولُ كَانَتِ الْيَهُودُ تَقُولُ إِذَا أَتَى الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ مِنْ دُبُرِهَا فِي قُبُلِهَا كَانَ الْوَلَدُ أَحْوَلَ فَنَزَلَتْ { نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ}
Бизга Қутайба ибн Саид, Абу Бакр ибн Абу Шайба ва Амр ан-Ноқид — лафз Абу Бакрники — ривоят қилиб: бизга Суфён Ибн ал-Мункадирдан ривоят қилди, дедилар; у Жобирни шундай деяётганини эшитди: Яҳудийлар: «Киши аёлига орқа томонидан, (лекин) унинг олдига (қубулга) қовушса, бола ғилай бўлади», дердилар. Шунда: ‹Аёлларингиз сизлар учун экинзордир; бас, экинзорингизга қайси (тараф)дан хоҳласангиз, келинглар› (ояти) нозил бўлди.